АРХЕОЛОШКИ НАОД ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАН ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

Виница

Виница - Македонија 

ПОТЕКЛО НА ИМЕТО НА ГРАДОТ

           Името Виница потекнува од зборот вино, бидејќи подрачјето на Виница во минатото било познато по своите лозови насади. На теракотните икони пронајдени на локацијата Виничко Кале, името на градот е запишано како Винеа или Винце.

          Големото  македонско и моќно племе паионци го населило источниот дел на Македонија, неколку века пред нашата ера. Тоа живеело во пределот на Виница, во близина на реките Штрумион (т.н Струма) и Ксеон (древното име на долниот тек на реката) Вардар (древното име на горниот тек на реката).

 

Населба со архетипски праисториски наколни живеалишта 
од Катлановска Блатија, кои биле зачувани 
во околината на Скопје до 1975 година. 

 Дојран, Дојранско езеро'' - Република Македонија

             
      Во поширокиот регион регистрирани се голем број на археолошки наоѓалишта од неолитскиот до средновековниот период. Тоа значи дека целиот регион има историја во должина од  најмалку 6 000 години преполна со значајни населби, светилишта, настани и личности пред 1500 години пред нашата ера користат печат:   

Tумбите во Маџари и Чаир во Скопје,  сведочат за постоењето на соодветна македонска воена олигархија, сведочи металниот печат од Говрлево (околу 1500 г.п.н.е.).

Керамичкиот печат од "Церје" кај Говрлево близу до Скопје кој е пронајден во 1981 година, е непобитен доказ дека Македонската неолитска револуција ја создавале писмени, интелегентни и неверојатно рационални македонски луѓе, кои во времето на македонските "зетови" и "невести", "тестови" и "тешти" од крајот на мезолитот и почетокот на неолитот (7.000 - 6.000 г.п.н.е.),    

 

ПРЕД 4000 ГОДИНИ П. Н. Е. МАКЕДОНЦИТЕ ВЕЌЕ ГО МЕРЕЛЕ ВРЕМЕТО, 

„Космос“ е македонски збор, поточно 2 збора:

"кос мос" - кос мост.

Универзум - ''у нив е Р (Ра) З (Ѕе) ум'', како што може да забележите и самите é македонски збор составен од повеќе зборови и имиња на два древни богови на светлината.

Паионците како подоцнеежен дел од Македонија биле софистицирано опшество, за разлика од многу остнати соседи.

Доказ е Мегалитската опсерваторија - Кокино - Република Македонија, признаета и од НАСА 2005 година

Мегалитската опсерваторија - Кокино, e oд  рано европско бронзено време. Тaа покажува знаци на окупација за периодот од 19-ти до 7 век пред нашата ера. Откритијата од средно бронзен период (околу 16 до 14 век п.н.е.) сé најбројни (главно керамички садови, мелници со камен, неколку калапи и приврзок). 

Мегалитската опсерваторија Кокино се наоѓа во североисточниот дел на Мекедонија, во близина на границата со Србија (попрецизно: географска ширина 42° 15' 47'', географска должина 21° 57' 32''). Таа се наоѓа во атарот на селото Кокино, на границата со селото Арбанашко. Целиот регион денес е ретко населен, така што во десетината околни села живеат помалку од 1.000 жители.     

Мегалитската опсерваторија - Кокино беше накратко споменатa во постер направен од „Форумот за образование  вo врската  на сонцето и земјата“ на НАСА во 2005 година.

НАСА во листата од 15 вакви опсерватории во светот го рангирала Кокино на четвртото место. Првите четири опсерватории според НАСА се:

1. Абу Симбел - Египет
2. Стоунхенџ - Велика Британија ( е лажен )
3. Ангкор Ват - Камбоџа
4. Кокино - Република Македонија

 

Приказ како функционира Мегалитската опсерваторија Кокино

Прекрасенa - „Mегалитската опсерваторија“ -  Кокино, раното европско бронзено време. Тaа покажува знаци на окупација за периодот од 19-ти до 7 век пред нашата ера - Република Македонија.

Ако сметате, пред 4 милениуми, ќе пресметатe од кога e култoт на  Големата Мајка - Ма ке д он и ja.

Големата Мајка, мегалит од околината на Прилеп – Македониjа

Големата Мајка, мегалит од околината на Прилеп – Македониjа, 4000 години македонска ера. Монументалната скулптура на Големата Мајка со три лица висока 67 м. сé наоѓа на Селечка Планина во Македониjа, во насока на исток од градот Прилеп, на три километри источно од село Селце.   

Од домашните петтоколонаши овој доказ симбол на Македонија е вешто маргинилизиран, со цел криење на вистината за Името на Македонија.

Кутрите денешни грци, не знаат ниту чуле за Големата Мајка, а сакаат да бидат поголеми ''Македонци'' и од самите Македонци, ова е тpаги - комедија, реална.

БОЖИЦАТА МАЈКА (ГОЛЕМАТА МАЈКА)  Праисториските сведоштва од Осинчани, Говрлево 

Паионон е оригиналното име, оттука Паиониа или попрецизно на кирилица: Паионија и жителите: паионци, всушност била една голема воена ''Лега'', ''ЛЕГАТА ПАИОНОН'' - воен сојуз (така било во древните времиња, за да народот се заштити од нападите на непријателот), кој се протегал од истокот, Пјон Сеј (Црното море) на западот до Македон Сеј (денес т.н. Јонско Море). Сојузот со време постепено губел територии и членови од сојузот.

Жителите на Стенае (идниот Демир Капија), значи паионци, сé спомнуваат во книгта на Мелегене (т.н. Хомер) ''Или Ада и Оди Сеј'', каде се вели дека учествувале во борбата на страната градот Илион.

Члеонови на ''ЛЕГАТА ПАИОНОН'' - военио сојуз, пред легата да биде анектирана од македонскиот владетел василеос Филип Македонски биле: Лјенидион, Алкомена, Блеагон, Лјккеион (т.н. Линк), Паионија, Аион, Авдеритеон, Маарон, Беринѕеон и Пјон.

ДОКАЗ ЗА ИМЕТО ''ПАИОНОН'', СÈ И ОВИЕ ДВЕ КОВАНИЦИ КОИ ГИ ПРЕЗЕНТИРАМ ПОДОЛУ, меѓу кој едната е ѝ од археолошкиот музеј на Македонија:

Кованица од ПАИОНО(Н) - ПАИОНОН, не е јасно сé уште од кој владетел е искована, сé претпоставува e од Дропион, кованицата се наоѓа во Националниот археолошки музеј на Македонија (фот. П. Јосифовски)

ПАИОНО(Н) - ПАИОНОН

На втората кованица, која ја датираат 250 - 230 година п.н.е. но нема гаранција, како таа од Националниот археолошки музеј на Македонија, која може да се подложи на експериза, но, сепак има пишан доказ на кованицата дека е од Дропион. За доказот дека кованицата е од Дропaион попширно ќе објаснам во биографијата подолу за него. Оваа кованица ја имам најдено и преземено од ''веб просторот'', името (П)АИОНОН - ПАИОНОН (последниот дел) целосно и јасно сé гледа, а со тоа ѝ јасно може да сe прочита целосно:

(П)АИОНОН - ПАИОНОН

Значи презентирам кован доказ, како било оригиналното име на Паионон, т.н. ''Паионија''.

ПАИОНОН

Kако доказ дека богот ПАИОН ОН - ПАИОНОН бил бог на светлината и сонцето, é ''орудието на богот'', слично на тоа на богот Ѕе

Малку за Паионoн, според доказите, а како доказ се паионските кованици, со сигурност може да се забележи дека таа држава билa една од најголемите држави во Ѕеиа - Аѕеиа (Евро - Азија) во антиката, а се крие, иста судбина ја има и Скитија, но за Скитија во некоја друга прилика.

Како доказ дека постоела една Голема Паионија сеа паиононските кованици иако од најразлични територии и времиња. Секој народ во антиката си имал свое ''Cвето'' животно, со кое се поистоветувале, дури некои и се нарекувале според нивните свети животни. Светото животно на пајонците бил јакот (бикот), така да следејќи го јакот на кованиците, ние дознаваме до каде била Паиоија.

КСЕНОН - илjрcка ''т.н. илирcка'' кованица, таму била античка Бригија (денешна Албанија), илjрите во тој дел или ги истерале бригите и се населиле, зошто бригите ја напуштила земјата заради некоја причина, но култот кон јакот, останал, најверојатно останале и некои бриги и е колонија која се вратила од Ксенија.

^Најстарите паионски кованица со писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН''^

ЈЕКОН или РЕКОН, текстот e многу тешко да се прочита, кованица пронајдена во древниот град денес археолошки локалит Астипон (Штип) - Македонија, датирана 460 п.н.е..

Кованица од Белас - Македонија.

Свештеничка од Белаc, Македонија

 

Најверојатно бидејќи Паионон Легата била многу голема, имале локални владетели, тоа е доказ дека била првата конфедерација во Ѕеиа (Европа).

Паионска кованица, од локалниот владетелот по течението на реката Струмион, ''ГИТА''.

Е евидентно многумина не знаат дека името на градот со двата брега дека оригиналното име не е ''Истанбул'' или ''византион'', туку Пј. Како што може да забележиме бикот бил заштитен симбол на градот. Насекаде на паионките кованици имало бикови, примери:

Кованица од Во 340 - 320 п.н.е. од Пј

Античкото име на градот било Пj, не ''Bjзантион'' тоа име му го дале римјаните.

Bузантион, римска кованица 60 п.н.е..

Мал дел од кованици од градот Пј

 

Завршуваме пак со КСЕН - кованица од Ксенија (не ''јонија'' е латински термин) - Ѕеника (Мало Азија), потврдува дека во Ксенија немало данајци, кованиците се доказ. Има една кованица и една биста на данаец од ''анадолија'', турските археолози нашле, кованица и биста на човек со африкански изглед, но како стасалаe таму само бог знае.

ГОЛЕМА ПАЈОНИЈА И МАКЕДОНИЈА 678 П.Н.Е.

Карош од Берсија (не Кир) берсиски владетел

БЕРСИСКИ ИНВАЗИИ И МАКЕДОНИЈА 512 П.Н.Е.

Bо 512 година п.н.е. персиската војска го преминала Илеcпон (Босфорот), ја зазела Тракија, го преминала Истар (Дунав) и им објавила војна на скитите. По неуспешната кампања против скитите, персијците се свртеле на запад и југ на Македонскиот Полуостров. За понатамошниот тек на случувањата, историчарот Aродoтoс (Херодот) ( 5, 17 и понатаму ) опишува дека кога персискиот војсководец Магабаз:

 „ Ги покорил паионците, испратил во Македонија пратеништво од седум најугледни берсијци ( персијци), кои после него уживале најголем углед во војничките логори. Тие биле пратени кај Амjнта, во име на владетелот Дариј, да побараат земја и вода…” 

Антички извори: Ксенскиот историчар Ародoтoс (Херодот) 5. 17, 94; Јустин 7. .2 ; Тукидид 2. 100; Павзаниј 9. 40 

Берсискиот господар на господарите (владетел на владетелите) Дареиос ПРВИ

Берсиска кованица од времето на Дареиос (Дариј) Големиот 505 п.н.е.

Берсијците (персијците) не ги разоружувале потчинетите народи, туку нивната војска ја користеле за потчинување на други народи под берсиска власт. Но владетелите на потчинетите народи биле деградирани во ''берсиски страпиии'' - берсиски поданици.

 

Македонец со македонската капа - Кауција (ка у Ѕе - како во Ѕе) - т.н. ''сонце на главата'', во војската на Кашајрша 480 п.н.е.

Ксенската Буна 

Aѕeјците (данајците) ги помагале ксенците од Ѕеника (Мало Азија) во неуспешното востание против берсијците, востанието траело 10 години, пред да биде задушено од Берсија. Има една интересен податок каде берсискиот владетл го задолжува својот роб, да го потсетува секој ден, дека треба да ги казни аѕaјците од Аѕена. Берсиската армија пробала да ги окупира аѕејците перку десант од вода, но не успеале, зошто аѕајците имале и тие силна поморска флота.

Мултнационалната војска (персиските страпии) на Ка ша Jр ша 480 п.н.е., треба да се истражува дали и паионскиот страпија е таму, најверојатно под ''персиско'' име,.. треба да се консултираат историските податоци дополнително

За освета берcијците и нивните вазали (меѓу кој сé и паионците) под водство на Кашајрша доаѓаат во Аѕена и ја палат, притоа оставаат дел од армијата 90.000 војници во Воиoа (Беотија), да презимат и да ги докрајчат следното лето аѕeјците.

 

 Делови од Паионон, Македонија сé до Воион или Воиоа (не '' Беотија'', зошто тоа име е погрешно прочитано) биле окупирани и сега и тие како вазали на берcијанците и тиe земаат учество во таа војна. Но најверојатно берсијците само го искористиле поводот за казна врз Аѕена да окупираат нови територии. Воедно персијците ја уништуваат големата Паиононска Лега - Паиониja.

Берсијците градат спектакуларен мост кај теснецот Илеспонт за транспорт на војската од Ѕеника кон Ѕеиа (Европа)

Мостот бил вистинско инжинериско чудо за времето
Мостот бил изграден за да берсискат војска полесно манeврира кон Ѕеиа

     Ксенците потпомогнати од aѕaјците (данајците) дигнале востание, кое се проширило скоро низ цела источна Ѕеника (Мало Азија). Tоа го налутил берсискиот владетел ДАРЕИОС (или ДАРOЈ) ПРВИ, КОЈ ПОТОА НЕГОВИOT син  Кашајрша (не Ксеркс) ПРВИ  доаѓа со 200.000 војскa преку Илеcпонт, каде изградиле мост и преку Македонија и останатите стасале до на Полуостровот Аѕеника, преку преминот Ѕермополе (Термобили) и ја пали Аѕена (данајска). Aѕeјците бегаат надвор од Аѕена и така се спасуваат.

Берсиски артефакт, берсиец убива коплит

Oттука и омразата на македонците и аѕaјците (данајците)  кон Берсија,.. зошто берсијанците сигурно не биле и добри кон македонците, не само кон  градовите  држави. 

Ка ша Jр ша од Берсија (не ''Ксеркс'', зошто тоа име е измислено) берсиски владетел

Ка ша Jр ша од Берсија (не Ксеркс) берсиски владетел - Музеј на Иран

ПОХОДОТ НА КАШАЈРША (НЕ КСЕРКС) ОД БЕРСИЈА 480 ПНЕ И БЕРСИСКИ ВАЗАЛИ

Треба јасно да се знае дека, Македонија (унитарна држава), Ѕецалија (Воен Cојуз), Фоќиc (град држава), Ѕева (Теба - град држава), Кариа (град држава) и други, не биле ''данајци'', прво биле вазали на Берсија, ја палеле Аѕена (данајска) заедно со Берсија, потоа откако ја отфрлиле берсиската окупација, станале членови (Македонија во 346 п.н.е.) на Анфиктонион (cега не е јасно дали и воопшо постоел овој сојуз во тоа време, зошто и Фоќис, заедно со Делфи зошто градот бил во Фоќија, билe берсиски вазали), но градот Кариа (или Карија по наше) бил униште од данајците, мажите биле убиени, а жените и децата станле сексуални робови, нивните ''приходи'' биле наменети да се обновува градот Аѕена.

Во последната битка cо берcијанците под водство на берсискиот (персискиот) војсководец Марадон (името му кжува дека не бил берсиец, туку некој покорен страпија) во Воиoв (нe '' Беотија''), каде берcијците останале да презимат, во војската на здружените градови држави - Легата Анфиктинион (военo - религозен сојуз, СЕПАК ТРЕБА ДА СЕ ЗНАЕ ДЕКА СЕДИШТЕТО НЕ МУ БИЛО религиозниот ДЕЛФИ, зошто и тој град бил освоен од берсијците, можеби ''таа Лега'' или воен сојуз, настанал подоцна како резултат на нападот на берсијците) и градовите држави на ''илиотитe'', кои биле НЕАСИМИЛИРАНИ ПЕЛАЗГИ - ''бел ас ти'' - беласти, белци - Аркадиската Лeга од Полуостровот на Ѕе (т.н. Пелопонез), имало 35.000 војници илоти од тоталниот број на 70.000 во војската на здружените градови, Легата Анфиктинион (не е јасно дали тогаш постоел тој сојуз ) и Аркадиската Лига.

АМФИКТИОНОН (десно) кованица од Делфи (религиозниот град) груба датација на кованицата околу 300 година п.н.е, за да се увериме за вистинското име на воениот соjу

346 година п,н.е., Македонија станала полноправен член на Лeгата АМФИКТИОНОН (военo-религозен сојуз) или Светата Лига - значи тоа било военорелигиозeн сојуз, како заслуга на Македонската фаланга предводенa од македонскиот владетел василеос Филип Македонски за одмаздата врз грешните фоќијци.

ДЕЛ (десно) кованица од Делфи (религиозниот град) груба датација на кованицата 300 година п.н.е, за да се увериме за вистинското име на религиозниот град

 

        После нивниот пораз во Платеа 479 п.н.е., берсиската (персиската) војска под команда на Артабаз сé обидела да се повлече  назад во Ѕеника (Малo Азија). Повеќето од 43.000 преживеани биле нападнати и убиени од силите на македонскиот владетел Василеос Александар Први на устието (заливот) на реката во Ага Сеј (Егејкото море) на реката Стримон најверојатно вистинскто име и било: Штрумион. Така македонскиот василеос Александар Први на крајот ја врати македонската независност, но ѝ на Паионон, по завршувањето на берсиските војни.

Во овие ослобоодителни походи учествувале и паионците како сојузници со македонците и останатите против берцијците и нивните поданици. Во оваа битка сигурно учествувале и паионците или ''Паионон Легата'', зошто бројот на макдонската војска изнесувал околу 50. 000 војници, таква бројка на војници, не било лесно да се собере. Нема зачувани историски докази, за тоа дека учествувале и паионците, но, има дека учествувале задружените градови држави, парадокс, но е сигурно повеќе од јасно дека ''не спиеле'', во вакви бурни историски моменти.

Битката кај делтата на реката Струмион (Штрумион), означува крај на персиската доминација во Македонија
Оваа битка се крие на големо од ''историчаритe'' или кутрите не слушнале за неа

На местото на битката имало град по име Еион или Оион, или АИОН, каде берсијците биле стационирани, а таму и ги чувале залихите на храна за потребите на походот, градот по битката бил преименуван во Амфиполитон, најверојатно од македонскиот владетел василос Александар ПРВИ.

Името на градот е македонско, интерпретација на името - АМФИПОЛИТОН:

АМФИПОЛИТОН - АМ ФИ ПОЛИТ ОН

- АМ - ам - војна,

- ФИ - најсилен, антички бог на силата,

- И - и,

- ПОЛИТ - град од камен изграден каде изобилува вода (тој дѕл од именката може да се интерпретира и на друг начин, т.е означува редица на древни божества: П (богот) О (о) Л (богот) И (и) Т (богот), за да се запамети дека таму учествувале повеќе војници кои верувале во рзни богови), но, вака е во ред),

- ОН - тој.

АМФИПОЛИТОН - Воинствено најсилни од градот кој изобилува со вода за пиење, или ВОИНСТВЕНО НАЈСИЛНИ СЕ ВЕРНИЦИТЕ НА БОГОВИТЕ П о Л и Т.

Градот Амфиполитон потпаѓал многу често под аѕејска власт, зарди поволната местоположба на градот и потребите на аѕајскиот град држава Аѕена од дрво за градење на бродови, но според историските записи жителите на градот не ги трпеле аѕејците, сé до дефинитивно ослободување на градот од страна на македонскиот владетел василеос Филип Македонски.

Берсискиот мост кај Илеcпонт бил уништен од аeѕјците од Аѕена

По битката кај влевот на реката Струмион (Штрумион) во Ага cej, аѕeјците од градот држава Аѕена, ja искористуваат таа прилика и го уништуваат мостот кој го изградиле берсијците и инсталираат аѕајска колонија. ''Канап'' - дел од т.н. конец од мостот бил долго чуван од водачите на Аѕена, како симбол на победата врз Берсија. Тогаш аѕeјците и инсталирале колонија кај Илеcпонт 479/8 п.н.е.кај малиот полуостров т.н. - КАРОН ЅЕОН, т.н. ''Керонесе'', со изговор дека дека така ќе го чуваат Ѕеискиот (европскиот) дел од преминот од идни агресии од Берсија (Персија). Но аѕејците од Аѕена, ја искористиле местоположбата на колонијата постојно да го шири своето влијание, да конплотира и организира воени провокаци и воени походи против Македонија и останатите во регионот, сé до нивно дефинитивно ставање под контрола од страна на македонскиот владетел василеос Филип Македонски.

          ВО ЧЕСТ НА ПОБЕДАТА ВРЗ БЕРСИЈА (ПЕРСИЈА) И ОТСТРАНУВАЊЕ НА БЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА ВРЗ МАКЕДОНИЈА,  МАКЕДОНСКИОТ ВЛАДЕТЕЛ ВАСИЛЕОС АЛЕКСАНДРОЈ ПРВИ,  ГИ ОРГАНИЗИРА ОЛЈМПЕСКИТЕ ИГРИ НА СЕВЕРНАТА СТРАНА ОД СВЕТАТА  ПЛАНИНА ОЛЈМПЕ. НА ТИЕ ОЛЈМПЕСКИ ИГРИ ВАСИЛЕОС АЛЕКСАНДРОЈ ПРВИ ГИ ПОКАНУВА СИТЕ  НАРОДИ  КОИ ЗЕМАЛЕ УЧЕСТВО ВО БОРБАТА ПРОТИВ БЕРСИЈА СО ТОА ОВИЕ ИГРИ БИЛЕ  И ПРВИТЕ МЕГУНАРОДНИ  ИГРИ ОРГАНИЗИРАНИ ОД МАКЕДОНЦИТЕ.

Занчи градовите држави под преминот Ѕермополе (Термобиле) на Полуостровот Аѕеника (cамо тие биле данајци, населени од Африка) и на Полуостровот на Sе (Пелопонез) НЕ БИЛЕ СИТЕ АСИМИЛИРАНИ СРОДНИЦИ НА ДАНАЈЦИТЕ. Илотите, домородно население од Полуостровот на Ѕе, не биле сродници на аѕajците (данајците) кои потекнуваат од Нубија - Африка. 

ПОЛИТИЧКИТЕ СОСТОЈБИ ПОД И ОКОЛУ ПРЕМИМИНОТ ЅЕРМОПОЛЕ 480 П.Н.Е

Таткото на македонскиот владетел василеос Александар ПРВИ, македонскиот владетел василеос Амjнта ПРВИ, син намакедонскиот владетел василеос Алкет, го вовел паричниот финансиски систем со кованици, систем инспириран најверојатно од берсијците, додека неговиот синмакедонскиот владетел василеос Александар го усовршил и го додал името на владетелот напишано на писмото ''КОИOН МАКЕДОН'', на кованиците, со тоа ги заштитил уште повеќе и македонското писмо. Тој ''финансиски систем'' на кованиците го преземале и паионците.

МАКЕДОНИЈА 454 П.Н.Е

 

Овие кованици со писмото KОИНОН МАКЕДОНОН докажуваат дека градот Еион или Оион, или АИОН, според овие кованици:

''АJ'' или ''HI (KОИНОН МАКЕДОНОН) - АИ'', што асоцира на вистинското име на градот - АИОН

АИОН, за сега ќе го нарекуваме Еион, бил македонски регионален административен центар во времето на македонскиот владетел василеос Александар ПРВИ и дека границите на Македонија на исток се протегале најмалку до Еион, преименуван во Амфиполитон. Точното име на градот за сега е нејасно, за жал, мора да се ''потпреме'' на историските пишани докази кои најчесто се фалсификувани, додека не најдеме сигурен доказ.

За попрецизна датација на овие кованици, треба да се испитаат во лабораторија, но ќе се докаже дака биле најкмалку после 479 п.н.е., после битката кај утоката на реката Струмион (Штрумион), а со тоа и до градот Еион.

Постојат кованици од Еион без букви, но вака е многу потешко да се определи под кој административен центар припаѓал градот

По ксенското (не '' јонското'', ''јонија'' е римски термин) востание, кое било неуспешно бидејќи бунтот завршил со тоа што берсијците повторно воспоставиле контрола над Тракија и Пaионија, вклучувајќи го и Еион, a таму била изградена берсиска тврдина наменета за постојан престој, веројатно во 492 година п.н.е..

Местоположбата на берсиската тврдина

Еион функционирал како еден од главните ахеменидски (берсиски) градови во Тракија и Пaионија, каде што се чувала хранатa за берсискиот владетел Кашаjрша од Берсија (не Ксеркс) ПРВИ и неговите големи војски. Ародотoc (Херодот) и Диодор зборуваат за берсиски гарнизони, меѓу кои беше и оној во Еион, што значело дека неговиот висок командант очигледно бил етнички берсиец. Беерсискиот владетел Кашаjрша од Берсија ги отповикал повеќето берсиски трупи од областа зимата 480/479 п.н.е., се разбира откако биле поразени.

      После битката кај утоката на реката Струмион (Штрумион), а со тоа и до градот Еион, Македонија го отфрлила вазалнот статус кон Беерсија (исто и Паионон) и станала повторно независна држава под водство на македонскиот влдетел василеос Александрој ПРВИ, градот потпаднал под македонска администрација, а не како што денешните ''историчари'', најчесто грци кои се окупатори на Егејскиот дел на Македонија од 1912 година, лажат и ја кријат вистината, посебно за битката кај реката Струмион (Штрумион).

Најверојатно македонскиот владетел василеос Александрој ПРВИ, им дозволил на аѕајците од Аѕена да имаат една ''пристанишна станица'' за по пат кон Илеcпонт, но тие тоа го искористиле, посебно за време на тракиските инвазии и граѓанската војна во Македонија по смртта намакедонскиот владетел василеос Александрој ПРВИ и некој период го освоиле градот сега под име Амфиполитон. Градот подоцна потпаднал и под спартанска управа и евентуално и под управа на градот држава Ma Арон,

доказ се и овие две кованици (погоре), кои најверојатно се од времето кога градот Еион бил под административна управа на градот држава Ма Арон, значи читаме- ''АР'', што асоцира на на градот држава Ма Арон или ''АJ'' или ''HI (KОИНОН МАКЕДОНОН) - АИ'', што асоцира на вистинското име на градот - АИОН, градот можеби бил некој период независен, што е многу по логично, но тоа било многу подоцна, сигурно после смртта на македонскиот владетел василеос Александрој ПРВИ, така почнало да се шири писмото KОИНОН МАКЕДОНОН на исток.

Грците преку измислени текстови додадени во историски раскази - хронаки, најчесто на Ародoтoc (Херодот) и Диодор, најчесто, лажат за некакви опсади врз Еион, како тоа?, но битката кај Струмион (Штрумион) 479 п.н.е., тоа првенствено било битка помеѓу сојузници предводни од македонците и сојузници предводни од берсијците (персијците), се разоткриваат фалсификатите.

Еион според открините кованици, несомнено бил важен административен економски центар, се до преименувањето во Амфиполитион, кога станал предградие - пристаниште на Амфиполитон.

 

Македонскиот владетел василеос Александар ПРВИ, прв го додал името на владетелот на писмото "КОИНОН МАКЕДОНОН", на македонската кованица - статер, со тоа го заштитил македонското писмо и е од големо значење овој негов чин.
СТАТЕР - С' ТАТЕ 'Р, ЗЕМЈАТА НА ТАТКО.

Писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН'' е македонско.

    Македонците, докажано на кованици од времето на Македонските владетели Амjнта ПРВИ и неговиот син Александар ПРВИ, официјално за потребите на македонскиот двор во 498 г. п.н.е. го употребуваат писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН'', значи најмалку 100 години пред аѕaјците (данајците). Аѕена (данајска), кoja дури во 403 година п.н.е. за време нa тиpaнoт Евклида (Папаставроу, 1972, 61) гo ''вовелa'' пиcмo ''KOИHИ'' и направиле препис на книгата Илиада и Одисеја за нивни потреби. (извадок, препис од книгата на МАКЕДОНОН - ''КОИНОН МАКЕДОНОН Македонското Писмо)

Значи аѕaјците (данајците) го применуваат тоа писмо ''коини'', дури во 403 г. п.н.е.. Тоа означува дека аѕaјците пред 403 година п.н.е. БИЛЕ НЕПИСМЕНИ, или користеле некој друг вид на писмо за комуникација.

По смртта на македонскиот владетел василеос Александрој (Александар) ПРВИ во 452, Македонија почнала да се распаѓа. Македонските племиња станале речиси целосно автономни и имале слаби врски со владетелот.
Македонскиот владетел Алкет бил алхохоличар неспособен да ја води државата, па неговите браќа започнале граѓанска војна за македонскиот престол, додека Македонија станала предмет на инвазија на траките, илирската Лега и аѕeјците. На аѕeјците (данајците) од Аѕена им било дозволено да основаат една колонија во градот Маѕеон од македонскиот владетел василеос Амjнтаoj ПРВИ околу 499 - та година п.н.е., кај Терманскиот Залив во Македонија, но аѕeјците почнале да се шират профитирајќи од граѓанската војна, тоа била вообичаена нивна тактика, насекаде, веќе ставиле некои македонски градови како нивни вазали и го освоиле Амфиполитон, со образложение дека им бил потребен градот за да се снабдуваат со дрво за бродоградба.

ИНВАЗИИ ВРЗ МАКЕДОНИЈА ВО ПЕРИОДОТ ОКОЛУ 452 ГОДИНА П.Н.Е. И СЕПАРАТИСТИ

Како резултат на тоа се одвоиле: Илимаја, Лjккeoн (т.н. Линк), Белагон, Паионија, а тие од Полуостровот Халкидеон си направиле своја лега, значи свој сојуз, под името Халкидеон - Халкидеонски сојуз.

Доказ дека паионците биле во склоп на Македонија во времето на македонскиот владетел василеос Александрој (Александар) ПРВИ од каде го презеле писмото. Aѕajците (данајците) од Аѕена дури после 430 година п.н.е., со реформите на Еуклид, почнале да го користат писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН''.

МАКЕДОНИЈА 414 П.Н.Е.

 

Во периодот кога овој регионот бил нападнат од Берсија, тој бил многу оштетен. Сепак, нешто подоцна тој се обновил, а пaионците ја зајакнеле својата економија.

Македонците и паионците како дел од македонскиот народ, зборувале ист јазик.

И остатокот на македонските племиња - обожаватели на божицата мајка МА, го користат писмото КОИНОН МАКЕДОНОН пред аѕeјците од Аѕена.

^Најстарите пајонски кованици (докажана датација) со писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН''^

Паионците го презеле писото КОИНОН МАКЕДОНОН од Македонија во 479 - та година п.н.е во времето на македонскиот владетел василеос Александрој (Александар) ПРВИ, за тоа би требало ѝ да има кован доказ, а тоа е следниот:

''MOΣ-Σ-E-Ω(N)'' - МОС-С-E--О(Н) или само ОЦЕОН (најверојатно се мисли на О ЅЕОН)

Кованица (горе) од непознат паионски владетел, стилот е вeродостоен, ја датираат дури 480 - та година п.н.е. Kованицата ја најдов на веб просторот, значи во моментот недокажана датација

 

ЈЕКОН или РЕКОН, текстот é многу тешко да сé прочита, кованица пронајдена во древниот град денес археолошки локалитет Астипон (Астибо - Штип) - Македонија, датирана 460 п.н.е., купена 1912 во Штип - Македонија од ''R. Jameson'' Колекција од Парис, потоа ''Kuntsfrieund'', продадена 1974 ''lot'' 38. ''S. Weintraub'' Колекција.

Македонскиот град Астипон (древниот паионски) под името ''Астибо'' (римски термин) - кое é погрешно именувано име, го именува античкиот хроничар Полиенво, вo 3 век п.н.е, кој пишува дека во Астипон (денес местоположбата на Штип) é изведувано ритуално капење на паионските владетели. Значи тoj бил свет град, еден од по древните градови во Македонија.

Базата на името на градот од древното име: '' '' - АСТИПОН é задржана и денес во името нa современиот град Штип - аСТИПон.

'' '' - АСТИПОН - АС Т И П ОН - јас Т и П он - јас Тар и Паj тој (ОН - тој е за да сé потврди дека градот е важен), доказ дека и на овие простори античкиот бог ''Т'' сé обожавал како богот ''Д'' (''Д '' - вториот креатор на светот по ''Македонскиот календар'', бо - гoт ''Т'' é најверојатно слична верзија на богот ''Д''), нé само кај етруските во jужна Италија, значи има доказ за поврзаност.
Сличноста на античките народи сé порепознава и преку обожа - ваните антички божества. (Извадок од книгата КОИНОН МАКЕДОНОН Македонското Писмо - МАКЕДОНОН)

Не е јасно која титула ја користеле паионските владетели за владетел, зошто нa нивните коаници не давале таква информација.

Долго време беше енигмата каде се наоѓа главниот град на Паионија, апсолутно не верувам дка се именувал ''Бела Зора'', за жал можеме само да нагаѓме за вистинското име, сé додека не биде пронајден некаков оригинален запис,..

Нема да биде лесно да се најде натпис на името на градот Бела Зора, зошто во името го има името на богот на светлината Ѕе

'' '' БЕЛАС ЅЕРА - Светлиот град на двете сонца Ѕе и Ра, според мене ова е натписот на изгубениот град т.н. ''Бела Зора''.
Како потврда за ''ѕера'' é и селото Цера што всушност вистинското име му било ''Ѕера'', кое докажува дека е меѓу најантичките населби денес сé уште населени во Македонија, село кое сé наоѓа на cевероисток од археолошкиот локалитет ''Бела Зора'', изгубениот град кај селотo Кежје - Овче Поле.
Сега останува да сé пронајде натпис на античкиот град.
Велес е градот изграден по разрушувањето на градот ''Бела Зора'' од страна на римјаните, значи преживеаните жители (ист случај како со Араклеон, но овој пат рaзрушен од скитите (но и порано од римјаните во времето на војната со македонскиот владетел Берсеос (Персеј), една римска легија го ограбила градот), го изградиле вториот град ''птол'' од камен, БИ (''BI'') - вториот на латински (П')ТОЛ А- раклеон), отишле да живеат во ВЕ(ПЕ)ЛЕ (А)С - Велес.

01/ Артемидион / 2023

И покрај сите теории сепак градот:'' '' - ВЕЛАС ЅЕРА, две ''Л'' означувaат тврдо ''Л'' , си ја задржал базата на името до ден - денес,''Велот на Светлината'' или ''Mојот Вел на светлината на двете сонца'', можно е првобитно градот да сé именувал ВЕЛАС РА, потоа да го надополнилe името со ЅЕ, ВЕЛАС ЅЕРА, тоа може да го дознаеме 100% само со точниот натпис на градот.

Kако постанал ''Белас'',.. ?, Тоа е кога со реформите на Рим по 40 - та година п.н.е., на писмото ''КОИНОН МАКЕОНОН'', é кога буквата '' В'', прерасна во ''Б'', оттука: '' '' прерасна во ''БЕЛАС ...''.

Значи велешани си го задржиле името на градот и покрај сé, останува само да сé најде оригинален натпис на името на градот од древно (македонско) време. Како што знаеме велешани ''додавале'' додавки на името на градот во чест на политичари,.. или религиозни личности во минатото, така било и порано, но базата на градот останува иста, Велас = Велес - Вел ''ес'', само тоа ''ес'' é остаток од римско, македонско оригинално било ''ас'' - јас, значи ВЕЛАС - од десно на лево, ''јас велот'' или ''мојот вел'' - ВЕЛАС или ''бел ас'' - белиот јас. (Извадок од книгата КОИНОН МАКЕДОНОН Македонското Писмо - МАКЕДОНОН)

Скица на метрополата, евидентно бил многу убав град

Според кажувањата на археолозите археолошкиот локалитет има уште многу да открие

Уникатен украсен столб од археолошкиот локалитет каде се претпоставува дека се наоѓа престолнината на Паионон - Паионија

           Cпоред натписите на некои антички хроничари, градот т.н. Линк, но најверојатно градот се именувал Лјккеон (Лјкке бил митски јунак, нешто слично на Араклеон или Македонон,.. денес слично на т.н. Херкулес, само различни имиња), името на градот го ''црпам'' од името на паионскиот владетел Лјккеиој,... сé додека не се најде сигурен податок,... значи според некои антички хроничари градот Лјккеон бил пајонски град. Градот Лјккеон заедно со ѕецалците - Ѕецалиската Лега (идните т.н. тесалци но по 40 година п.н.е.) 392 година п.н.е го помогналe македонскиот владетел василеос Амјнта ТРЕТИ, да го поврати престолот, но морал да земе жена од градот Лјккеон, дури и некои периоди имало и ''надгледувачи'' на Македонија од тој град, кој успеале целосно да ја земат власта во свои раце како на пример Пајсаниаој 393 п.н.е и Птолемаиој ПРВИ 368 - 365 п.н.е..

            Жената на македонскиот владетел василеос Амјнтаој ТРЕТИ, која потекнувала од Лјккеон (т.н. Линк), се именувала како василицас Евридикас (т.н. Евридика) и му дала 3 сина: Александрој, Бердиккаој и најмладиот Филипој (т.н. Филип), идниот Филип Македонски.

           ЗНАЧИ ПОТЕКЛОТО ОД СТРАНА НА МАЈКА МУ НА МАКЕДОНСКИОТ ВЛАДЕТЕЛ ВАСИЛЕОС ФИЛИП МАКЕДОНСКИ, МУ БИЛО ПАИОНСКО.

Синот на Амјнта ТРЕТИ, македонскиот владетел василеос Филип Mакедонски го анектира градот Лјккеон кон Македонија со образложение, но и барање на градот дека така ќе биде засекогаш заштитен од нападите на дарданците. Што сакам да потенцирам со тоа, тоа е дека Паионон или Паионија била воена Лега - воен сојуз.
Македонскиот владетел Филип Македонски полека но сигурно ги освоил сите градови држави кои биле членки во таа ''Лега'' - воен сојуз, заедно со Паионон или Паионија и ги припоил кон Македонија, зошто е евидентно дека биле многу јазично и културно блиски, секако и генестски. Како резултат на сето тоа македонскиот владетел василеос Филип Македонски бил признат од сите македонски племиња како ''МАКЕДОНОН'' - обиденител и заштитник на македонците, така ''Mакедонското Сонце'' првенствено кое било со 8 зраци, добило уште 8 зраци, оттука - Македонското Соонце на македонскиот владетел василеос Филип Македонски со 16 зраци, кој го симболизираат обединувањето на македонските племиња во една држава - Македонија, во средината ''точка'' т.е. владетелот (Ѕе - Сонцето - светлината - заштитникот).

Македонскиот владетел василеос Филип Македонски створил и воена Лега под името ''Легата на Ѕе'' (не ''коринтска лига'') значи не ги ''обединувал'' членовите на воениот сојуз, зошто не ги сметал за македонци, каде македонците биле најголемата воено-политичка сила, a останатите членови сметале на заштитата од страна на македонскиот владетел, од агресорите.

*****Аѕејо/данајците од Аѕена, иако македонскиот владетел василеос Филип Македонски ги окупирал, не ги обединил кон Македонија, зошто, јазично, културно и генетски не биле исти со македонците, ги држел под т.н. ''агаменониа'' ( не хегемонија) - еден вид контрола, затоа тие дигале постојано востанија против македонците дури и за време на македонскиот поход на Берсија (Персија) и понатака, долги периоди.

 

 

ПОПОЗНАТИ     ПАИОНСКИ     ВЛАДЕТЕЛИ     И МАКЕДОНСКИ     СТРАПИИ     ОД     ПАИОНИЈА

 

ТЕЈТАО

TEJTAO, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Кованицата се чува во колекцијата на Народната Банка на Македонија

           Tејтао (''Тeytao'') бил паионски владетел кој владеел околу 435 -та година.

Не се знае многу за овој владетел, освен тоа според датацијата на кованицата најверојатно е дека тој заедно со неговие сојузници извршувал напади на тогашната макеедонска држава.

Значаен податок е тоа дека во времето на паионскиот владетел Тејтао, паионците веќе го користеле писмото КОИНОН МАКЕДОНОН:

КОВАНИЦИ ОД ТЕЈТАО:

 

 

АГAС

 

           Aгaс (''Agas'') бил паионски владетел кој владеел пред 358 -та година.

Лага е дека Агaс ја основал Паионон или Паионија, лажговците треба да разберат дека сепак постојат историски податоци за Паионија пред Агас, иако се малку, сепак постојат. Не ми е јасно како некои бесрамници излегуваат со комични исмислици.

Современик на македонскиот владетел василеос Филип Македонски, Агaс бил претендент за македонскиот престол во време на нестабилност.

Интересно е дека Агас го носи вистинското име, името на древната македонска престолнина и светиот јарец - Агас - јас големиот А (од десно на лево), значи светиот јарец A јас.

           ''Агис'' е латинизирана верзија ѝ е неправилно КОИНОН МАКЕДОНОН прочитано: ''AГAHΣ'', делот од името ''HΣ'', го читаат како ''ИС'', латинизирано, додека правилно е ''АС'' - јас, правилно по правописот КОИНОН МАКЕДОНОН, на тој начин се искривува значењето на името, со цел да сé искривува вистината, како што прават постојано странците, но во случајот можеби и сé написмени.

Би било многу интересно да се пронајде барем една негова кованица.

 

 

 

ЛЈККЕИОЈ

ЛЈККЕИОЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Многу интересна кованица ја има и буквата на богот Ѕе

 

           Лјккеиој (''Lykkeioy'') или скратено Лјкке бил владетел на Пaионија од 359/8 година до неговата смрт околу 335 година п.н.е. Тој го наследл, Агaс, при непознати околности и можеби бил негов син, но ова е само шпекулација.

Повеќето информации за Лјкке се зборува околу неговиот конфликт со неговиот јужен сосед, македонскиот владетел василеос Филип Македонски. Кратко по хаотичното доаѓање на василеос Филип Македонски на власт во 359/8 година, по смртта на неговиот брат Бердиккаој ТРЕТИ во битка, тој беше принуден да ги поткупи паионците за да ја прекинат нивната инвазија на Македонија. Плаќањето, кое модерните историчари го оценуваат како мало, можеби било направено со ветувања за идни даноци од Македонија, но тоа никогаш не се остварило. Наместо тоа, македонскиот владетел василеос Филип Македонски ја реформировал војската и ја нападнал Паионија по добивањето вести за смртта на Агaс, можеби во пролетта на 358 година п.н.е.. Деталите на следната битка се непознати, но очигледно паионците, сега предводени од Лјкке, се сретнале со 10.000 силна војска на македонскиот владетел василеос Филип Македонски коj во рамна битка ги разби паионците така тие биле победени. Според Диоодор, тие потоа биле принудени да се заколнат на верност кон македонците.

Во доцната 357 година п.н.е., во обид да се сопре безмилосното проширување на македонскиот владетел василеос Филип Македонски, данајскиот град држава Аѕена се приклучи на анти-македонска коалиција со владетел Грабo ВТОРИ од Илјрската лега, трачките владетели, градот држава од Халкидеон, Олинѕеон и Лјкке од Паионон. Овие напори се покажаа како неуспешни, бидејќи македонскиот владетел василеос Филип Македонски го неутрализира секој од сојуниците на данајскиот град држава Аѕена, еден по еден.

Соодветно, Лјкке беше оставеен да владее со Паионон за остатокот од неговото владеење, како македонски страпија, но очигледно задржа одредено ниво на независност, бидејќи продолжи да кова кованици во своето име. Тогаш Паионија беше припоена кон Македонија, а како секој дел од останатите македонски племиња, паионците мораа да контрибуираат со војска во Mакедонската фаланга, данок не се плаќало зошто градот Дамастинон со рудниците беше преземан под директна државна управа, каде се ковале воисоко квалитетни кованиици и оружајта на Македонската фланга.

Можно е да тогаш Ѕера, главниот град на Паионон да бил преименуван во: ''Белас Ѕера'' (Бела Зора), во чест нa македонскиот владетел василеос Филип Македонски кој го припоил градот Дамастинон (исто познат како Дамастион или Демастион), претходно заземан од дарданците од пaионците, тој град постанал главен металургиски центар за обработка на рудата во Македонија. Како резултат на тоа ја анектирал подоцна цела Паионија.

 

'' '' - ДАМАСТИНОН - ДА МА С Т И Н ОН - ДА (Д, креаторот слоговно ''ДА'' или ''ДЕ'' е исто) МА (божицата Мајка) С (со) Т (богот Т бил исто важен бог) Н (Ника - победа) И (и) ОН (тој, додавка за да се нагласи дека градот е важен) - Дамастинон, кованица на која е искован освен рударски копач, го имa и ''македонскиот владетелски спектар''

Во Дамастинон биле усовршено ковњето на кованиците за потребите на економијата и финансискиот сектор во Македонија и ковањето на железото било усовршено за потребите на Македонската фаланга и воопшто.

 

'' '' - ДАМАСТИНОН - ДА МА С Т И Н ОН - ДА (Д, креаторот слоговно ''ДА'' или ''ДЕ'' е исто) МА (божицата Мајка) С (со) Т (богот Т бил исто важен бог) Н (Ника - победа) И (и) ОН (тој, додавка за да се нагласи дека градот е важен) - Дамастинон, оваа кованица целосно го открива името на градот, ковано докажано

Kованица од Дaмастинон посветена на АРАКЛЕ: КE АРАКЛЕ И ДОН - Како Аракле (Херкул) и Дон (Д - бог тој) најверојатно посветена на македонскиот владетел василеос Филип Македонски во чест на ослободувањето на градот од дарданците. Дaмастинон, денес не e пронајден зошто го бараат на погрешно место тој е во кpатовско не, во охридско.

Аналозата на шлемовите пронајдени на истиот локалитет покажа дека се направени од руди во Кратово. Овие сознаниа утврдуваат дека македонците живееле на овие простори, а самиот македонски владетел василеос Александар Македонски за неговите кованици користел кратовска руда.

Ковањето на македонските кованици од злато и сребро било усовршено во градот Дaмастинон - ДА МА С Т И ОН - ДА (Д, креаторот слоговно ''ДА'' или ''ДЕ'' е исто) МА (божицата Мајка) С (со) Т (богот Т бил исто важен бог) Н (Ника - победа) И (и ) ОН (тој, додавка за да се нагласи дека градот е важен, вистинскиот), од страна на василеос Филип Македонски, станале вистинско уникатно ремек дело во антиката и биле користени насекаде во античкиот свет. Кованиците се изработувале од домашни руди и сегашните рудници околу Кратово, Злетово и Кожуф. Тоа го потврдија и лабароториите од Франција и Германија  што споредбено ги анализираа рудите и кованицте на македонските владетели василеос Филип и Александар Македонски, откопани ширум археолошките локалитети ширум Македонија, последниве неколку години. 
Пронајдените антички кованици на локалитетот Исар Марвинци професорите Блажо Боев и Соња Лепиткова од Факултетот за рударство од Штип и професор Владимир Берманец од Природо - математичкиот факултет од Загреб ги испратиле во лабораторија во германскиот град Дармштад, каде што со помош на неабразивен или недиструктивен метод го утврдиле точниот состав на кованиците, а потоа и каде се земени рудите за да се исковаат. Кованиците потекнуваат од 4 век п.н.е, а се направени од кратовско-злетовската вулканска област.

Оваа кованица погоре на веб порталите во странство, од Лјккеиој, се продава за над 6000 евра, со образложение дека дека е искована во Дамастинон.
Не е спорно дека освен македонските кованици ковани во во Дамастинон биле ковани и кованиците на македонските стапии од Паионија, но е можно да биле ковани кованици и за потребите на странските владетели и разно разни политички и административни авторитети и итн., со оглед на тоа дека кованиците од Дамастинон, биле многу квалитетни.

КЕФИСОФОН - ДАМАСТИНОН

Hекој локален авторитет од Дамастинон, кој меѓу другото го содржи името на богот Ф - ФОН

 

Лјккеиој беше наследен од Патраоy.

КОВАНИЦИ ОД ЈККЕИОЈ:

КОВАНИЦИ ЅЕ ЛЈККЕИОY

Подолу кованици од македонскиот владетел василеос Филип Македонски:

Кованици од македонскиот владетел василеос Филип Македонски

Кованицa од македонскиот владетел василеос Филип Македонски

 

 

ПАТРАОЈ

ПАТРАОЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Прекрасна кованица

 

           Патраој (''Patraoy'') или скратено Патра македонски страпија од Паионија од околу 335 до неговата смрт во 315 година п.н.е.а.

Односот на Патраој со неговиот претходник Лјккеoj, е непознат, како и околностите околу неговото востоличување. Покрај сребрените кованици кои ги има во изобилство, ковани во негово име, ништо не знаеме со сигурност за настаните од владеењето на Патраој.

Паионон или Паионија стана дел од Македонија во 357 година п.н.е., приклучена од страна на македонскиот владетел василеос Филип Македонски, а нé како што лажат дека била взал.

           Патраој обезбедил војска за македонските воени походи на македонскиот владетел василеос Александар Македонски. Како резултат, околу 2000 коњаника, предводени од војсководецот Аристон, преминаа со Македонската фалаангa предводена од страна на македонскиот владетел василеос Александар Македонски во Ѕеника (Мала Aзија) во 334 година п.н.е.. Аристон бил член на паионското благородничко семејство, можеби брат на Патраој, но ова е само шпекулација.

           Во граѓанската војна на ''дијадосите'' во ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА, Патраој ја подржуваше василицас Олјпеас мајката на македонскиот владетел василеос Александар Македонски и всилицас Роксана (жената на василеос Александар Македонски) со легитимниот владетел на Македонија - василеос Александар Македонски - Помладиот (синот на василеос Александар Македонски) против узурпаторот на македонскиот престол Кцандрој и го испратил неговиот брат Аристон на нивна помош.

Пишаните извори велат 316 година п.н.е василицаc Олјмпеас, била во Пјдна (не Пинд или Пидна, зошто е погрешно прочитано) каде после опсадата на градот, откако останале без храна, василицаc Олјмпеас се предала на Кцандр, овој  претходно  и ветил дека, нема да ја погуби, но излагал, бил погубен и војсководецот Аристон, кој претходно ја советувал василицаc Олјмпеас да не се предава, дека: 

''Hе требало да му се верува  на Кцандр''

, овој чин на Кцандр ги растурил односите сo Пaионија и пaионците се одделиле од Македонија 316 година п.н.е. под водство на Патраој, братот на Аристон, некoлку децении. Василицаc Олјмпеас претходно побарала помош од Лjсимах,  но тој не дошол на помош.

           Значи причина што Патраој ја издвоил Паионија од Македонија, но треба да се нагласи сѐ уште неформално, е подмолното убиство на Аристон неговиот брат од страна на узурпаторот на македонскиот престол Кцандрој, така Патраој станал владетел на Паионија 316 година п.н.е..

Патраој починал некаде во 315 година п.н.е. и го наследил неговиот син Аjдолеон.

''Патраус'' (''Patraus'') е неправилно КОИНОН МАКЕДОНОН прочитано, на тој начин се искривува значењето на името, со цел да сé искривува вистината, како што прават постојано странците, но во случајот можеби и сé написмени.

 

ЛЕГЕНДАРНИОТ ВОЈСКОВОДЕЦ АРИСТОН

           Аристон (''Ariston'') бил член на член на паионското благородничко семејство, можно брат на македонскиот страпија (администратор) Патраој на Паионија и татко на подоцнежниот владетел, Аjдолеон.

Служба на војсководецот Аристон во Македонската фаланга предводена од страна на македонскиот владетел василеос Александар Македонски, како и онаа на тракиецот Ситалк ВТОРИ (исто и Тракија била дел од Македонија тогаш) и други, помогнала да се обезбеди лојалноста кон Македонија. Тој бил командант на единицата на паионските коњанички сили. На почетокот само со една ескадрила, добил 500 коњаници засилувања во Коптија (Египет) и уште 600 коњаници во Суса. Да речеме дека aгријанците (или агрејанците) кои биле дел од Легата Паионон - Паионија, тие се консидерираат како ''паионско племе''. Aгријанците дале пешадија за апоребите на Македонската фаланга - ''специјалците'' на македонскиот владетел василеос Александар Македонски и итн.. (Не е исклучено дека во некои записи aгријанците или агрејанците биле запишани како тракијци).

Во битката кај Ара Белас, паионската коњаница била поставена на десниот фронт и на левиот фронт, до тешката фаланга.

Во 331 п.н.е., коњаницата предводена од војсководецот Аристон ги разби големите сили на берсиската коњаница близу реката Тигар (Т и големиот Aр), а Аристон лично го убил берсискиот војсководец Сатропат; потоа му ја подарил на василеос Александар Македонски отсечената глава на берсиецот (персиецот). Тој побара од неговиот владетел василеос Александар Македонски златна чаша како награда за своето подвиг, а македонскиот владетел василеос Александар Македонски, јавно му честиташе и наздрави за неговото здравје.

Македонците предводени од славниот и најсветлиот војсководец македонскиот владетел василеос Александар Македонски, војсководецот Аристон бише лојален на Мкедонија.
Легендата е:
''На војсководецот Аристон (татко на Ајдолеон) му било доделено да го донесе мртвото тело на македонскиот владетел василеон Александар Македонски во Македонија''.

           Во граѓанската војна на ''дијадосите'' во ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА, војсководецот Аристон ја подржуваше и лично дојде на помош на василицас Олјпеас мајката на македонскиот владетел василеос Александар Македонски и всилицас Роксана (жената на василеос Александар Македонски) со легитимниот владетел на Македонија - василеос Александар Македонски - Помладиот (синот на василеос Александар Македонски) против узурпаторот на македонскиот престол Кцандрој.

Пишаните извори велат 316 година п.н.е. василицаc Олјмпеас, била во Пјдна (не Пинд или Пидна, зошто е погрешно прочитано),..:

ПЈДНА, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

ПЈДНА, oва вистинското име на градот, Пинд или Пидна,

ПЈДНАИ(OН), ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

ПЈДНАИ(ОН), најверојатно целосното име на градот бил Пјднаион, оваа кованица е од времето кога градот бил под аѕејска окупација нa градот држава Аѕена, нешто повеќе од 363 п.н.е.., како доказ е буфот (десно). Македонскиот град Пјдна дефинитивно бил ослободен од странски влијанија од страна на македонскиот владетел василеос Филип п.н.е

,... каде после опсадата на градот, откако останале без храна, василицаc Олјмпеас се предала на Кцандр, овој  претходно  и ветил дека, нема да ја погуби, но излагал, бил погубен и војсководецот Аристон, кој претходно ја советувал василицаc Олјмпеас да не се предава, дека: 

''Hе требало да му се верува  на Кцандр''

, овој чин на Кцандр ги растурил односите сo Пaионија и пaионците се одделиле од Македонија 316 година п.н.е. под водство на Патраој, братот на Аристон, некoлку децении. Василицаc Олјмпеас претходно побарала помош од Лjсимах,  но тој не дошол на помош.

Василицаc Олјмпеас веднаш била погубена, додека ВЛАДЕТЕЛОТ Александар ЧЕТВРТИ и неговата мајка биле ставени во затвор во тврдината Амфиполитон под надзор на Главкиј.

Патраој беше наследен од неговио син Аjдолеон.

КОВАНИЦИ ОД ПАТРАОЈ:

КОВАНИЦИ ПАТРАОЈ

Подолу кованици од македонскиот владетел василеос Александар Македонски:

Kованици од македонскиот владетел василеос Александар Македонски

АJДОЛЕОН

АЈДОЛЕОН ТОС, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Прекрасна кованица

           Aјдолеон Тос (''Aydoleon Tos'') ''Тос'' (Т - богот ОС - додавка, целокупниот збор ''Тос'' е додавка, нешто слично на ''ТОН'', Т ОН - Т - богот, ОН - тој) или скратено Ајдолеон бил владетел на Паионија од 315 до неговата смрт во 285 или 284 година п.н.е. Го наследи својот татко, Патраој, под непознати околности. Според некои шпекулации Ајдолеон бил син на легендарниот војсководец Аристон, братот на Патраој.

Постојат непознати паионски кованици од ''Партај'':

П А Р ТАЈ (подвлечено со црвено) - ПАРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА ВИСТИНСКОТО ИМЕ

Втората кованица:

... А Р ТАЈ (подвлечено со црвено) - (П)АРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Oваа кованица од Партај е многу во стилот кованиците на Патраоy, но, името е различо. Истражувајќи излегоа повеќе кованици со името Партај

ПАРТАЈ (целото име), ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Исто и оваа кованица од Партај е многу во стилот кованиците на Патраоy, но, името е различо. Тоа означува дека треба дополнително да се истражува

ПАРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Партај, моментално останува загатка

           Партај (''Partay''),... обично го асоцираат со македонскиот страпија Партаоy (т.н. именуван од странците како ''Партаус'' - ''Partaus'') од Паионија. Можеби Патраој го сменил името во Партај, или Патрај бил следбеникот на Патраој, но загинал во битка против Илјрската лега или бил отстранет од Ајдолеон, во борба за власта на Паионија. Како дополнителна потврда дека Ајдолеон бил син на легендарниот војсководец Аристон, е тоа дека името на наследникот на Ајдолеoн е Аристон - син на Ајдолеон.

Ајдолеон продолжил да кова кованици во чест на македонскиот владетел василеон Александар Македонски во Дамастинон, може да се каже едни од најличните, во чест и верност на ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА - ДРЖАВАТА НА БОГ:

Kованицa во чест на македонскиот владетел василеон Александар Македонски, кована од страна на Ајдолеон. Доказ е потписот на Ајдолеон на кованицата (погоре, десната страна, заокружено со црвено), типичен негов потпис на неговите кованици.

Kованицa на Ајдолеон, на кованицата (погоре, десната страна, заокружено со црвено), типичен негов потпис на неговите кованици, кованица во чест на ''Легата на Ѕе'' (ликот од лево, е Ѕе од Куѕе)

Значи Ајдолеон продолжил да кова и свои кованици, со лик на ПАИА или народно кажано Пеја, потпишани со неговото име АЈДОЛЕОН:

Лик на божицата ПАИА или народно кажано Пеја (левата страна на кованицата) и на десната страна натпис со името на Ајдолеон.
Многу чсто посебно од странците женскиот лик на кованиците од Ајдолеон се опишува неправилно, како ''Ѕена'' или ''Aѕена'' т.н ''Атина'', тоа е неправилно.

Божицата ПАИА или народно кажано Пеја, може да се замени и со божицата ИС, заради сличноста:

Кованица (лево, името заокружено со црвено ) со ликот на божицата ИС или т.н. ИСИС

Секако божицата не може да се замени со Бела Ѕена:

Артефакт со типична поза на божицата Ѕена (бела)

Апсолутно божицата Паиа не може да се замени со данајската божица Аѕена (т.н. Атина):

Кованица (лево) со ликот на данајската божица Аѕена (градот, а со тоа и името на божицата преименувани во ''Атина'' после 40 година п.н.е) од Куѕе (т.н. Коринт), кога градот бил под нивно влијание

Kованицa, ''Ѕена'' од Куѕе'', со шлемот од Куѕе (Кај Ѕе) многу ретка кованица, ликот лево, е евидентно жена со бела физиономија), не ''Коринт'' зошто е погрешно прочитано. Значи градот бил грд држава на беласти - бели.

Значи ви ја презентирам божицата ПАИЈА:

ПАИЈА
МИТСКАТА ПАИОНСКА БОЖИЦА

 

           Околу 310 година п.н.е., Аудолеон бил принуден да побара и добил помош од Кцандр - узурпаторот владетел на Македонија, за да го запре нападот на Илјрската лега, под водство на Аутариатае, тие ја зазеле горната долина на реката Вардар (Ксеон), 20.000 преживеани биле протерани од таа долина, заедно со своите жени и деца и населени во граничната територија Парорбелија од Кцандр - т.н. ''Касандер''. Можно е да нападот на Паионија од страна на Илјрската лега предводена од Аутариатае бил испланиран од узурпаторот Кцандр, за да го придобие Ајдолеон на своја страна.

Во 306 година п.н.е, Дeмeтриој ПРВИ - Опсадникот го нанеел катастрофалниот пораз на македеонскиот страпија на Египет, Птолемаиој Заштитникот т.н. - Шотaр, во поморската битка кај Саламaс (Кипар). По оваа победа, Антигон ПРВИ Едноокиот, таткото на Дeмeтриој, го презеде престолот и се прогласи за владетел на териториите кои ги држеше под своја власт. Другите диадоси, кои до тогаш избегнуваа формални владетелски титули, исто така почнаа да се нарекуваат владетели - под титулата ВАСИЛЕОС. За да го истакне независност на својата земја, Аjделеон исто така се прогласи формлно за владетел на Паионија. Со овој чин на ''актерите'' т.н. диадоси се финализира распадот на ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА - ДРЖАВАТА НА БОГ, но граѓанската војна помеѓу македонците продолжи и тоа со поголема жестина, но сега помеѓу нивните држави.

АЈДОЛЕОНТОС ВАСИЛЕОС

Најпосле доказ дека ја користел титулата ВАСИЛЕОС, прекрасна кованица

Во 294 година п.н.е, Деметриј ПРВИ - Опсадникот беше прогласен за владетел на Македонија во градот Ларисаион, по убиство на синот на Кцандр, Александрој ПЕТTИ, за инает на потеклото на градот од кој потекнуваат ''антипатридите''. Ова е уште еден солиден доказ дека лозата на Антипатар потекнува од Ларисаион (т.н. Лариса, но погрешно прочитано), Ѕецалија (т.н. Тесалија, но погрешно прочитано).

Kованицa од Ларисаион, Ѕецалија

Блиските владетели, молоцонскиот владетел Пјрoj и Лjсимахој, беа непријателски настроени кон амбициите на Деметриј ПРВИ - Опсадникот сега владетел на Македонија, формираа коалиција против него, во која учествуваше и Ајдолеон.

Во 287 година, аѕејо/данајскиот град Аѕена (градот преименуван во ''Атина'' после 40 година п.н.е), која беше под македонска окупација на Антигон ПРВИ Едноокиот од 307, востана и македонскиот владетел Деметриј ПРВИ - Опсадникот го стави под опсада пристанишниот град Пиреја, главниот пристап на градот Аѕена кон морето, во обид да ги натера на предавање преку изморување со глад. Во пролетта на 284 година, градот Аѕена добил подарок од 7.500 медимни пченка од Аjдолеон и 15.000 медимни (медимнос) од Спартакас ТРЕТИ, влаадетелот на Босфор (едно скитско локално владетелство кај утоката на реката Дон, создадено по распадот на ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА - ДРЖАВАТА НА БОГ). Подоцна еден натпис забележува дека Аjдолеон бил почестен од аѕејците не само со граѓанство за него и неговите потомци, туку и со златен венец и бронзена коњаничка статуа во Агора. Неговиот дворјанин исто така бил почестен за неговите напори во доставувањето на житото. Ова е последното споменување на Аjдолеон пред неговата смрт во 285 или 284 година п.н.е.

Аjдолеон имал најмалку три деца со непозната сопруга: Аристон, Леон и една ќерка.

Неговата ќерка, чијашто идентификација не е наведена во изворите, се омажила за Пјрој, најверојатно кога станал владетел на Македонија во обид на молоцонскиот владетел сега и на Македонија (роднина на македонскиот владетел василеон Александар Македонски), да обезбеди осигурунање и поддршка од евентуални напади од страна на паионците и нивните пријатели.

***** Медимнoc бил единица за волумен во антиката, која генерално се користела за мерење на суви житни култури. Во во зависност од регионот, тој бил приближно еднаков на 51,84 литри, иако овој волумен често се менувал во зависност од регионот.

Многу е интересна соработката помеѓу Ајдолеон и Спартакас ТРЕТИ, влаадетелот на Босфор, уште еден доказ дека Македонската фаланга под водство на македонскиот владетел василеон Александар Македонскибила во регионот на реката Дон. Врските помеѓу двете фамилии биле воспоставени сигурно прекунивните родители, тогаш.

Kованицa од Спартакас ТРЕТИ

ВАСИЛЕОНДОН МАКЕДОНИЈА - ДРЖАВАТА НА БОГ, како целина постоела 12 години.

Оризот во Кочанската котлина (секако тогаш не се именувала така, најверојатно ''Котлината на овенот'') бил донесен од страна на воените ветерани на легендарниот војсководец Аристон, во нашите предели.

Аjдолеон починал некаде во 285 или 284 година п.н.е и го наследил син Аристон.

КОВАНИЦИ ОД АЈДОЛЕОНТОС ВАСИЛЕОС Ѝ КОВАНИЦИ ОД АЈДОЛЕОН КОВАНИ ВО ЧЕСТ НА МАКЕДОНКИОТ ВЛАДЕТЕЛ ВАСИЛЕОН АЛЕКСАНДАР МАКЕДОНСКИ:

КОВАНИЦИ АЈДОЛЕОН TOC

Kованици од македонскиот владетел василеос Александар Македонски, ковани од страна на Ајдолеон:

Kованици од македонскиот владетел василеос Александар Македонски, ковани од страна на Ајдолеон

АРИСТОН

 

           Аpистон Тос (''Ariston Tos'') ''Тос'' (Т - богот ОС - додавка, целокупниот збор ''Тос'' е додавка, нешто слично на ''ТОН'', Т ОН - Т - богот, ОН - тој) или скратено Apистон бил владетел на Паионија од 286 до неговата смрт во 285 година п.н.е. Го носел името на неговиот дедо војсководецот во Македонската фаланга - коњаницата, Аристон.

Аристон, синот на Ајдолен и брат на Леон, загинал во битка против галите.
Галите ја држеле Паионија неколку години под окупација, значи од 285 година п.н.е, до 278 година п.н.е.

Аjдолеон починал некаде во 285 година п.н.е, но официјално дури 278 година п.н.е. го наследил неговиот брат Леон.

 

 

ЛЕОН

ЛЕОН ТОС, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Прекрасна ѝ многу рeтка кованица

           Леон Тос (''Leon Tos'') ''Тос'' (Т - богот ОС - додавка, целокупниот збор ''Тос'' е додавка, нешто слично на ''ТОН'', Т ОН - Т - богот, ОН - тој) или скратено Леон бил владетел на Паионија од 278 до неговата смрт во 250 година п.н.е. Го наследил неговиот брат Аристон, кој загинал во битка против галите.

Галите ја држеле Паионија неколку години под окупација, од 285 година п.н.е..

Во 279 година п.н.е., кога галите го победија макеедонскиот владетел василеос Птолемаиој Карон Ѕе бил убиен во војните против галите од страна на Болгиј и Брен и стигнаа до религиозниот центар Делфи, сигурно е дека Македонија и Паионија билe на кратко држена под окупација од нивниот водач Брен, но по келтското прогонување, 278 година п.н.е, Леон ја обнови паионската држва.

Имено 277 година п.н.е. макеедонскиот владетел василеос Антигон пловејќи преку Илеcпонт, навлегол во поранешната Лjсимахија на вратот на Кaронsеон. На тоа место се појавила галската војска.  Mакеедонскиот владетел василеос Антигон и направил стапица така што тој го оставил својот логор и  неговите бродови. Галите тргнале да го оплачкаат логорот нo кога сакале да ги оплачкаат и бродовите, макеедонскиот владетел василеос Антигон и неговите војници, ги опколиле галите и ги нападнале од зад грб, не даваjќи и спас и ги победиле. Така макеедонскиот владетел василеос Антигон ставил крај на галското разбојништво во Македонија и го побарал престолот на Македонија. 

Според годината на стапување на власт Леон ги избракал галите 278 година п.н.е, така Леон ја обнови паионската држва, под титулата ''василеос''.

          Mногу е интересно тоа што името ''Леон'' не означува лав ''leon'' на латински, туку ''ЛЕ'' - богот на сонцето Л, именуван слоговно, '' ОН'' - то), најверојатно така настанал латинскиот збор ''leon'' - лав. Кај македонците зборот лав доаѓа од стариот споен збор од древните божества: ''Л'' и ''Ф'' - ЛФ, ''Л'' - најсветлиот и ''Ф'' - најсилниот.

Кованицатa од паионскиот владетел Леон, не е многу јасен натписот, но сепак докажува дека паионските владетели сепак ја носеле титулата ''василеос'':

ВАСИЛЕОС ЛЕОН ТОС

 

Леон бил наследен од неговиот син Дропаион 250 година п.н.е.

КОВАНИЦИ ОД ЛЕОН:

КОВАНИЦA ОД ПАИОНСКИОТ ВЛАДЕТЕЛ ВАСИЛЕОС ЛЕОН

ПОДОЛУ Т.Н. ''ГАЛСКИ КОВАНИЦИ'' ОД МАЦАЛИЕТОН 201-49 ПНЕ (МАРСЕЈ - ФРАНЦИЈА) И ГАЛСКИ ШЛЕМОВИ:

МАЦАЛИЕТОН - МА ЦА(Л) ЛИЕ ТОН

(Лево натписот на кованицата, МА ЦА(Л) - ''Ма целиот'' - над лавот, ЛИЕ ТОН - пoд лавот)

ГАЛСКИ ШЛЕМ

ГАЛСКИ ШЛЕМ

ГАЛСКИ ШЛЕМ

 

ДРОПAИОН

ДРОПAИО(Н) - ДРОПAИОН, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМЕ

Kованицата се наоѓа во Националниот археолошки музеј на Македонија (фот. П. Јосифовски)

 

           Дропaион (''Dropion''), нé ''Дропион'',бил владетел на Паионија од 250 година п.н.е до 230 година п.н.е, наследувајќи го својот татко Леон.

Паиониjа во времето на Дропаион била напаѓана од Илјрскиот сојуз, посебно од дарданците. Познато е дека македонскиот владетел Антигоној ТРЕТИ Досон владетел на Македонија од 229 дo 221 п.н.е година п.н.е, кој бил во војна во Илјрскиот сојз, анектирал територија од јужниот дел на Паионија и го изградил утврдениот град Антигонеа, за да ги спречи нападите на Илјрскиот сојз врз централниот дел на Македонија.

АНТИГОНЕА - археолошкиот локалитет - Република Македонија

АНТИГОНЕА - археолошкиот локалитет - Република Македонија

На ридот Градиште во античкиот период егзистирал градот Антигонеа, подигнат oд македонскиот владетел Антигоној ТРЕТИ Досон владетел на Македонија од 229 дo 221 п.н.е година п.н.e. За постоењето на градот Антигонеа сведочат повеќе антички пишани извори, но за неговата местоположба најрелевантен извор е познатата Појтингерова карта, според која Антигонеа се наоѓала 12 римски милји (18 км) јужно од Стоби и 17 милји (25 км) северно од Стенае (Демир Капија). Овие растојанија во целост одговараат со местоположбата на локалитетот Градиште кај Неготино.

Дропаион оставил еден многу важен историски податок и тоа кован, а тоа е името на древната држава Паионија - ПАИОНОН:

Кованица од ПАИОНО(Н) - ПАИОНОН, кованицата е искована од паионскиот владетел Дропаион, кованица која се наоѓа во националниот археолошки музеј на Македонија (фот. П. Јосифовски)

ПАИОНО(Н) - ПАИОНОН

На втората кованица, која ја датираат 250 - 230 година п.н.е. но нема гаранција, како таа од националниот археолошки музеј на Македонија, која може да се подложи на експериза, но, сепак има пишан доказ на кованицата дека е од Дропaион. За доказот дека кованицата е од Дропaион попширно ќе објаснам. Оваа кованица ја имам најдено и преземено од ''веб просторот'', името (П)АИОНОН - ПАИОНОН (последниот дел) целосно и јасно сé гледа, а со тоа ѝ јасно може да сe прочита целосно:

(П)АИОНОН - ПАИОНОН

Значи презентирам кован доказ, како било оригиналното име на Паионон, т.н. ''Паионија''.

ПАИОНОН

Kако доказ дека богот ПАИОН ОН - ПАИОНОН бил бог на светлината и сонцето, é ''орудието на богот'', слично на тоа на богот Ѕе

ДР - ДРОПАИОН

Потписот на паионскиот владетел Дропаион на неговите кованици со кој се докажува дека тие кованици се ковани во чест на негово име

Ако се направи споредба на датите со оглед на годината кога умрел паионскиот владетел Дропаион 230 година п.н.е и годината кога македонскиот владетел Филипој ПЕТТИ 221 година п.н.е, стапил на македонскиот престол. Паионскиот владетел Дропаион починал или загинал, a неговиот наследник, но името не му се споменува, најверојатно македонскиот владетел ја искористил смртта на Дропаион ипролетта 217 година п.н.е. бил деградиран паионскиот владетел во во македонски страпија, зошто Паионија повторно е вратена во составот на Македонија од страна на македонскиот владетел василеос Филип, син на василеос Деметриoј.

''Кога умрел василеос Антигоној од Досон, Филип, син на василеос Деметриoј станал владетел - василеос. Кога станал владетел попрво тој успешно ги одбил нападите на дарданците и со тоа ја обезбедил северната граница на Македонија.

Mакедонскиот владетел василеос Филип, син на василеос Деметриoј бил свесен дека мора дефинитивно да ја обезбеди северната граница. Тоа го сторил во пролетта 217 година п.н.е., повторно припојувајќи ја Пајонија кон Македонија, Полибиј за овој настан пишува:

„ Во исто време Филип ја освои Белас Ѕера (Бела Зора), најголемиот град на Паионија, мошне поволно сместен за упадите од Дарданија (Илјрсаката лега) во Македонија. Со неговото освојување, речиси се ослободил од дарданската опасност, бидејќи дарданците повеќе не можеле толку лесно да упаѓаат во Македонија, откога Филип го освоил споменатиот град, а со него и приодите кон Белас, престолнината на Македонија. “

Натамошните извори за 209 година п. н.е. говорат за силен и длабок дардански пробив во Македонија, но преку западните коридори низ Белагонија (Пелагонија) и низ Л јккеон (Линк), сѐ до Орестида, споменатата западна насока на дарданскиот пробив се должи на фактот што Македонскиот владетел василеос Филип, син на василеос Деметриoј уште од освојувањето на Белас Ѕера цврсто ја држел во своите раце долината на реката Вардар, за што наоѓаме потврда и во археолошките наоди.

 

КОВАНИЦИ ОД ДРОПАИОН:

КОВАНИЦИ ОД ДРОПАИОН

 

Значи Паионија од 217 година п.н.е е во склоп на Македонија.

Еден интересен податок за македонскиот страпија од Паионија сега т.н. ''архонт'' наречен од историчарот Ливиј.

Македонскиот владетел наредил да го го отрујат својот син Дeмeтри (има повеќе верзии) бидејќи бил обвинет за проримска политика, а неговиот син Берсеос (не Персеос) го наследил. По прецизно, македонскиот владетел василеос Филип, син на василеос Деметриoј бил во Амфиполитон, а Берсеос и Дeмeтри биле во Филипон (Пловдив денешен), кога младиот Дeмeтри бил отруен.

Тит Ливиј забележал:

„ За безбедноста на патот на Дeмeтри во Македонија, бил задолжен да го придружува Дидас, управителот на Паионија, еден од архонтските офицери / војсководци, но, нé со многу голема придружба “ .

Потоа, подолу во истата книга, наведува како:

„ Дeмeтри замислувал бегство кај римјаните; и управникот на Паионија му се прикажал како помошник пратен од боговите, затоа што низ неговата територија Дeмeтри се надевал да се промолкне не подложувајќи се на опасност “.

А на трето место Ливиј пишува:

„ Нив ги вооружил и ги собрал Дидас од Паионија, кој го убил младиот Дeмeтри “.

179 година п.н.е п.н.е

Во овие околности, Македонскиот владетел решил да го испрати својот син Дeмeтриј во Рим за да ги проследи неговите протести до Сенатот; принцот бил примен со сите почести и добил ублажување на односите меѓу Рим и Македонија. Меѓутоа, амбасадата создаде силни конфликти меѓу Деметриј и најстариот син на Македонскиот василеос, Берсеос (Бер Се - Бел како Ѕе) и овие спорови придонесоа деновите на македонскиот владетел да бидат сè поогорчени: македонскиот василеос наскоро стана плен на стравот од заговори и интриги против неговата власт, неговата личност, држава и стана суров. Владетелот решил да преземе експедиција против папонците: Тогаш, Берсеoс, искористувајќи го привременото отсуство на неговиот помлад брат, изготвил лажни писма со кои го натерал неговиот татко да верува дека Дeмeтриј бил вмешан во заговор со Рим, да го замени. Македонскиот владетел василеос Филип, син на василеос Деметриoј го уби својот син Дeмeтриј, но потоа дознал за интригите на својот најстар син и бил шокиран од тага и каење. Сега болен, владетелот се повлекол во Амфиполитон каде што го одзел од Берсеос во корист на неговиот братучед Антигон (син на Ехестрат, брат на Антигон Досон), тој умре набргу потоа, во зимата 179 п.н.е., од тага и скршено срце, проколнувајќи го својот син Берсеос. Тој владееше 42 години. Берсеос (Персеос), откако го погубил Антигон, ја презел власта.

Паионците во склоп на Македонската фаланга се спомнуваат во битката кај реката Пјдна 168 година п.н.е.

Набрагу Македонија, а со тоа и Паионија поагха под римска окупациска власт.

Римскиот конзул и војсководец Помпеј бил многу подржуван и едно од главното седиште во граѓанската војна со Гај Јулиј Цезар, му било во градот Белас Ѕера, т.н. Бела Зора.

          ВО РИМСКО ВРЕМЕ - РИМСКАТА ОКУПАЦИЈА, ПАИОНЦИТЕ ЕДНОСТАВНО ОД ПАИОНЦИ.

Како во животот така и и потоа, македонците, а како дел и паионците практикувале религиозни обичаи и ритуали. Не можеме да ги заборавиме ''Паионските гробишта'', каде според теориите на некои македонски археолози, таму е наоѓа гробот на македонскиот владетел василеон Александар Македонски.
Малку познато најверојатно е тоа дека кај ''Паионските гробишта'' се наоѓа и единствениот сочуван древен натпис ''на камен'', на името Македонија,... но како што може да забележиме незаштитен соодветно од државата.

        Тоа што е видливо é дека буквите се преправани, нé е јасно само кој, дали римјаните или ''нашите мангупи '', треба да сé истражи добро, зошто натписот го содржи името МАКЕДОНИЈА, колку што ми е познато é единствен натпис на името на нашата татковина, на писмото ''КОИНОН МАКЕДОНОН'' и како таков значаен, но како што може да забележиме незаштитен и итн.

Текстот е нејасен ''загаден'',.. значи не може да сé земе за ''чисто Македонскѝ'', од славниот ''Македонски период'', некаква латинско-македонска-данајска мешавина на зборови.

100% сум убеден дека текстот е преправуван.

Hатписот е дополнително манипулиран за да сé дојде до ова:

Освен: буквата: - ''TX'' која е римски ''производ'', среќаваме и други букви кои нé се типично од Македонскиот период, а вака текстот é помалку јасен за Македонците.

Евидентно е дека буквата на богот Ѕе - '''', е преправана.

(Извадок од книгата на МАКЕДОНОН - КОИНОН МАКЕДОНОНМакедонското Писмо)

 

Шлем од ковано железо од македонската фаланга од времето на македонскиот владетел василео Филип Македонски, пронајден 1998 на археолошкиот локалитет Исаp Мрвинци.

НEПОЗНАТИ     ПАИОНСКИ     ВЛАДЕТЕЛИ     И МАКЕДОНСКИ     СТРАПИИ     ОД     ПАИОНОН - ПАИОНИЈA    И    ФАЛСИФИКАТИ

1.

           Oд непознати паионски владетели и македонски страпии од Паионијa аили фалсификати, го издвојувам Партај. Кованицата или ковааниците (пронајдов две,... истражувајќи излегоа повеќе кованици со името Партај) би можело и да сé фалсификат.

ПАРТАЈ

П А Р ТАЈ (подвлечено со црвено) - ПАРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА ВИСТИНСКОТО ИМЕ

Кованицата би можело и да é фалсификат, со оглед на формата на буквата ''П'' на кованицата, која има невообичаена форма за таа буква која се користела во тоа време, а тоа е КОИНОН МАКЕДОНОН буквата '''' - ''П''

Втората кованица:

... А Р ТАЈ (подвлечено со црвено) - (П)АРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Нo, на оваа кованица од Партај фали буквата КОИНОН МАКЕДОНОН '''' - ''П''. Значи кованиците би можело и да се фалсификат, а со тоа и ''авторитетот''. Тоа означува дека треба дополнително да се истражува

ПАРТАЈ (целото име), ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Исто и оваа кованица од Партај е многу во стилот кованиците на Патраоy, но, името е различо. Истражувајќи излегоа повеќе кованици со името Партај. Тоа означува дека треба дополнително да се истражува

ПАРТАЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА НЕГОВОТО ВИСТИНСКО ИМE

Партај, моментално останува дилема

 

           Партај (''Partay''),... обично го асоцираат со македонскиот страпија Партаоy (т.н. именуван од странците како ''Партаус'' - ''Partaus'') од Паионија. Можеби Патраој го сменил името во Партај, или Патрај бил следбеникот на Патраој, но загинал во битка против Илјрската лега или бил отстранет од Ајдолеон, во борба за власта на Паионија. Како дополнителна потврда дека Ајдолеон бил син на легендарниот војсководец Аристон, е тоа дека името на наследникот на Ајдолеoн е Аристон - син на Ајдолеон.

Дали кованцитa е фалсификат?

Дали кованцитa е фалсификат?

ПАРТАЈ (целото име)

ПАРТАЈ

Партај, моментално останува загатка

П(АРТАЈ)?

ПА(РТА)Ј?

 

2,

           Oд непознати пајонски владетели и македонски страпии од Паионијa аили фалсификати, го издвојувам и Теутаој. Кованицата (ја пронајдов на веб - интернет) е многу интересна, стилот изгледа оригиналнo и ја претставуваат како ''паионска кованицца''.

ТЕУТАОЈ

ТЕУ Т АОЈ (подвлечено со црвено) - ТЕУТАОЈ, ЗА ДА СЕ УВЕРИМЕ ЗА ВИСТИНСКОТО ИМЕ

Некој ја ''заштитил'' со свој печат ковницата

           Tеутаој (''Teutaoy''),... постоел Теjтао но од 435 -та година п.н.е., што не е случајот со оваа кованица.

 

3.

           Оваа кованица (од приватна колекција, за жал кованицата е веќе плен на странски трговци со кованици, најверојатно доставена преку ''диви копачи'') го содржи името: ''PЕОН ОР ЅЕ АГ О АГ'' - ТЕРИТОРИЈА OН (НА КРЕАТОРОТ) АР ЅЕ АГ O (o, Големиот А) АГАР ЅЕ O АГ (Големиот А) АГ, се прикжува на веб, како паионска, непознат авторитет:

''PЕОН ОР ЅЕ АГ О АГ''

(Hатписот на десната страна на кованицата)

ТЕРИТОРИЈА OН (НА КРЕАТОРОТ) АР ЅЕ АГ O (o, Големиот А) АГ

Мора да признаеме дека горе наведената кованицата е многу лична, мајсторот си ја знаел работата, но според како е направена би требало да датира околу 250 - 180 година п.н.е..

''PЕОН ОР ЅЕ АГ О АГ''

 

 

4.

           Оваа кованица го содржи името: ''АИНИОИ'':

АИНИОН

Мора да признаеме дека горе наведената кованицата е многу лична, мајсторот си ја знаел работата

 

АГРИАНОН

 

           Агрианон оттука Агрианија оттука aгријаните или aгријанците биле древно племе чија територија била сместена околу горниот тек на еката Штрумион (Стримон) - штруми - бучи - бучна река, денес во Пиринскиот дел на Македонија, како и најјужниот дел на денешна Србија, во тоа време северно од Денѕелетае, па се до денешните северни територии на Република Македонија, градовит Пробиштип, Кратово, Куманово и итн.. Според древниот географ Страбон од Синопас - Понтија:

''Изворот на реката Штрумион се наоѓал во територијата на aгријаните''.

Една интересна работа околу нивното име Агрианон, е тоa што базата на нивно име го содржи името на светиот јарец АГ - А големиот, оттука АГрианон или агријани.

Агријаните првпат се споменуваат во врска со воениот поход на берсискиот (персискиот) војсководец Мегабаз во 511 година п.н.е. Во 352 година п.н.е., стануваат сојузници и припоени кон Македонија од страна на македонскиот владетел на Филип Македоннски, под команда на македонскиот војсководец Аталas. Тие биле специјалисти во фрлање копја - ''белтасти'', по белата опашка на шлемовите. Се рабира имало и агријански коњаници, но пешаците се попрочуени.

БЕЛТАСТИТЕ

Белтастите - ''белтасти'', по белата опашка на шлемовите биле составени од агријаните кои биле елитна лесна пешадија на Македонската фаланга. Тие често се користеле за покривање на десниот фланг на фалангата во битка, поставувани десно од тешката коњаница - Чета Ироите, почесна позиција во Македонската фаланга, Тие скоро секогаш биле дел од секоја важна битка,особено во мисии на брзо распоредуванње.

Белтастите биле вооружени со неколку копја и меч, носеле штит, но немале оклоп, иако понекогаш носеа шлемови (посебно дизајнирани лесни шлемови); биле вешти во мали судири и често беа користени за заштита на криљата на поопремената пешадија. Тие обично војувале во отворена формација кога се соочуваале со тешката пешадија на непријателот. Можеле да ги фрлаат своите копја врз непријателот по воља и без да бидат оптоварени со оклоп или тешки штитови, лесно избегнувале какви било контранапади направени од тешко вооружени коплити. Сепак, тие беа прилично ранливи на коњаница способна за напад и често делуваа со посебна предност на нерамни терени каде коњаницата беше бескорисна и тешката пешадија тешко одржуваше формација.

Hа барање од страна на македонскиот владетел василеон Александар Македонски, агријаните го придружиле и се бореле под нивниот командант Лангарас во склоп на Македонската фаланга против востанието на трибалците во 335 п.н.е., поради што беа наградени со правото да се управуваат самите, што доведе до долготрајен и најсигурен сојуз.

Агријански специјалeц, вистински приказ

На битката кај Ара Белас (331 п.н.е.), за време на македонскиот поход на Берсија (Персија), предводен од страна на македонскиот владетел василеон Александар Македонски, нивниот контингент од белтасти броел 1.000 мажи, кои се борел веднаш до владетелскиот коњанички одред - Чета Ирои, предводен лично од македонскиот владетел василеон Александар Македонски.

ЛАНГАРАС

           Лангарас, владетел на агријаните и македонски страпија, бил современик на македонскиот владетел василеон Александар Македонски, со кого се зближил уште пред смртта на на македонскиот владетел василеос Филип Македонски, претходниот предходниот владетел на Македонија. Лангарас му пружил значајни воени услуги на на македонскиот владетел василеон Александар Македонски за време на неговата експедиција против Илјрската лега, траките и трибалите кратко по неговото доаѓање на власт, кога Аутариатае се подготвувал да го нападне на неговиот марш против востаниците.

Лангарас ја нападна нивната територија, оневозможувајќи им да ја спроведат својата цел. Mакедонскиот владетел василеон Александар Македонски му додели највисоки признаци на својата наклонетост и му ја ветуваше својата полусестра Кјнане за брак, но Лангарас почина кратко по своето враќање дома. Евентуален брак со Кјнане и Лангарас би значело и евентуално право на Лангарас на македонскиот претол, тоа диадосите не можеле да го дозволат.

           За време на периодот на Државата на Слеjкидите, элитна (елитнаа - единица брза интервенција) единица на aгријаните на Антиох беше здружена со берсијците кај Рафија. Контингенти од aгријаните и пенестаејаните, броејќи 800 и 2.000 мажи.

Cоодветно, беа дел од гарнизонот на Кцандреја (Касандреја) во времето на Третата Македонска-римска војна.

           Легендата е дека дел од агријаните му се придружиле на хунскиот владетел Атила во опсадата на Костантинополе. После неуспешната опсада и смртта на Атила се населиле во нивните нови предели и постанале ''КОЗАЦИ'', АГријани - АГ - А (светиот јарец) големиот,.. оттука - коза - козаци.

           ВИНИЧКО  било населено од МАКЕДОНЦИ - децата на мајката Ма, МА КЕ Д ОН И ЈА - Земја на Божицата Мајка - Македонија, а  пaионците ЕДНО ОД ШЕСНАЕСЕТТЕ МАКЕДОНСКИ ПЛЕМИЊА ПРЕТСТАВЕНИ  BO  МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ СО ШЕСHАЕСЕТ ЗРАЦИ,  со еден зрак,  ЗА ПРВ ПАТ ВО ВРЕМЕТО HA  МАКЕДОНСКИОТ ВЛАДЕТЕЛ ВАСИЛЕОС ФИЛИП  МАКЕДОНСКИ КОЈ ГИ ОБЕДИНУВА MAKEДОНСКИТЕ ПЛЕМИЊА ВО ЕДНА ДРЖАВА, кој за ТОА од МАКЕДОНЦИТЕ И БИЛ НАЗНАЧЕН И ЈА ДОБИЛ ТИТУЛАТА:

>>>>  МАКЕДОНОН <<<<

, најсветлото за еден македонски владетел.  

Македонците предводени од славниот и најсветлиот војсководец македонскиот владетел василеос Александар Македонски, војсководецот Аристон бише лојален на Мкедонија.
Легендата е:
''На војсководецот Аристон (татко на Ајдолеон) му било доделено да го донесе мртвото тело на македонскиот владетел василеон Александар Македонски во Македонија''.

Едни извори велат Олјмпеас, била во Пjндa, каде после опсадата на градот, откако останале без храна, василицаc Олјмпеас се предала на Кцандр, овој претходно и ветил дека, нема да ја погуби, но излагал, бил погубен и војсководецот Аристон, кој претходно ја советувал василицаc Олјмпеас да не се предава, дека:

''Hе требало да му се верува  на Кцандр''

, oвој чин на Кцандр ги растурил односите сo Пaионија и пaионците се одделиле (неофицијално) од Македонија под водство на Патраој (официјално 316 година п.н.е., со Ајдолеон), некoлку децении. Василицаc Олјмпеас претходно побарала помош од Лjсимах,  но тој не дошол на помош..

Василицаc Олјмпеас веднаш била погубена, додека ВЛАДЕТЕЛОТ Александар ЧЕТВРТИ и неговата мајка биле ставени во затвор во тврдината Амфиполитон под надзор на Главкиј.

 >>>>>Tелото на големиот Mакедонски владетел било закопано на планината Плачковица,... оттука и името на планината, ТАА ШТО ПЛАЧЕ ЗА МАКЕДОНСКИОТ ВАСИЛЕOH  - Плачковица, пред тоа планината се именувала како ''Зелена Планина''<<<<.

     Дел од македонските воени ветрани на македонскиот владетел василеос Александар Македонски се населуваат во виничко и пошироко. ВЕТEРАНИ КОИ ГО ПРЕНEСУBААТ ОРИЗОТ ОД КЈДЕЈА (ИНДИJА) ВО ВИНИЧКО и околијата. 

 

           По падот на Македонија нејзиниота престолнина Белас била ограбена од римјаните во 168 п.н.е. Hејзиното градско богатство e пренесено во Рим. истата судбина ја имале и останатите македонски градови и населени места. Римјаните верувале ако поседуваат а посебно македонско воено орудие дека македоската  сила, слава и моќ  ќе се пернесе на нив и така и тие римјаните  ќе биле силни и  ќе го освојат истокот како и македонците. 

           После падот на Мaкедонија под римско ропство римјаните прислино иселуваат околу 150.000 македонски занаетчии: sидари, архитекти,  уметници,.. итн во Pим за да го разyбовуваат истиот. Македонија била поделена на 4 дела, на населението им било забрането да комуницира ''со деловите'', освен со посебна дозвола, на македонците им било забрането да носат оружје,.. рудниците биле затворени. во недостаток на владетел, Мкедонија била претворена во Лега - ''ЛЕГ МАКЕДОНОН'', во служба на римската република. 

           ГОЛЕМ ДЕЛ ОД МАКЕДОНЦИТЕ ОД ОПУСТОШЕНИТЕ   ЈУЖНИ ДЕЛОВИ  на Македонија од римјаните СЕ НАСЕЛУВААТ ВО на север и  ВИНИЧКО. 

СТАПО

(десниот дел)

Кованица од римско

           Oстатоци од римскиот период се регистрирани на поголем број локалитети, како „Градишта“ и „Калиња“. Овие локалитети се наоѓаат на непристапни ридови. Римјаните ги избрале овие места заради својата природна одбранбена функција. Римските населби биле лоцирани во: Ореово - во атарот на с. Лески,  Црквенец - Градиште во атарот на с. Липец, Рашка - во атарот на с. Пекљани, Кале и Горица во атарот на Виница, има и една утврдена населба над с. Блатец '' Црквиште'' и т.н. ''Маркови кули'', кој археолошки локалитет потекнува од времето на Костантин ПРВИ, иако носи посовремено име.

Со својата големина се издвојува локалитетот Ореово во чија близина е откриен и дел од римски водовод. Локалитетот Црквенец - Градиште е, исто така, поголема населба. Локалитетот Чукарски веројатно спаѓа во нејзин состав, а локалитетот Рашка содржи златоносни рударски галерии експлоатирани во раноримскиот период.

Територијата на Македонија во римско ропство била предмет на чести инвазии со цел грабежи од скитските племиња од североисток на Европа, кои го преминувале Истар (Дунав), со цел на на разноразни грабежи.

           Cо пропаѓањето на римската империја и поделба на империјата, виничката околија станала дел од македонското средновековно царство Македонија т.н. ''ромејско''или ''византиско'', но тоа се два измислени термини без запишани оригинални докази. Источниот дел на римската империја успеала да го врати македонскиот карактер на државата, владетелот се именувал како ''василе'' - василеос, а не император, на црвеното знаме на државата имало златен крст со 4 букви ''В'': Василеу (име на македонска држва водена од василеос) - Василеондон (името нa македонската држва - царство на царствата - државата на Бог, предводена од македонскиот владетел василеон Алексндар Македонски) - Василеос (светлината ваша - владетелот ваш) - Василеоон (светлина на светлината - владетел на владетелите - цар на царевите), јазикот исто така бил македонски, како доказ се кованиците ковани од царевитe и записите, како на пример натписот од Апамеја (денес Сирија),.. имало ушт два други официјални јазици во тоа царство,.. тие всушност се обиделе да ги интегрираат трите позначајни култури од тоа време, но на кованиците владетелите се нарекувале ''ROMEON'' - римјани, значи оттука т.н. историчари го ''црпат'' измисленото име на македонската држава ''ромеја'' или препишуваат од остнтите тоа што им е сервирано. Повеќето на археолошките пронајдоци од ''Виничкото кале'' - теракотите и итн, се од тој период. Скитските инвазии повторно продолжиле како и уништувањето на утврдувањето - ''Виничко кале'', но животот не згаснал во Виница, но поради тоа некои населени места од подрачјето на Виница исчезнале.

Во  период на македонските и сесловенски просветители Кирил и Методиј и еден од нивните помлади ученици, Константин Презвитер, кој подоцна станал и епископ, ја ширеле македонската  култура и писменост. Истовремено,  свештеництe  успеале да го воведат христијанството и да градат цркви.

Некои македонски ''архонти'', почнале да се одделуваат од средновековна Македонија со седиште во Костинополе, како на пример Никола, таткото на цар Самоил како и самиот Самоил, така започнале повторно граѓанските војни. Македонскиот цар Самоил успеал и да се прогласи официјално за цар, со седиште во Охрид со помош на Ватикан - римската црква под водство на Грегор 5-ти, обезбедувајќи му патријарх, воедно царската круна на Самоил била испратена од римската црква.

Постои и претпоставката дека Самоил бил крунисан веројатно од страна на патријарх Филип, кој добил чин Патријарх од Ватикан. Уште Снегаров забележал дека Самоил имал „канонски патријарх“, којшто може да го круниса.

По прогласувањето на Самоил за цар, престолнина на царството станал градот Охрид. 
Значи, македонскиот цар Самоил имал круна предадена од страна на римскиот папа Грегор 5-ти.

Но, и покрај сите претпоставки, денес не се знае со сигурност каде е крунисан, кој присуствувал на овој важен чин и каква обврска примил Самуил при крунисувањето, тоа е затоа што, после уништувањето на неговот царство 1018 година, биле избришани сите офцијални документи за ''бунтовникот'' Самоил од страна на василеос Василиј ВТОРИ, кој и ја деградирал Охридската Патријаршија во Архиескопија.

Еден народен расказ за македонскиот цар Самоил за заземање на утврденото место над село Блатец (денес познат како археолошки локалитет "Маркови кули"), кажува дека, утврдувањето не се предавало на почетокот. Така Самоил изумил еден трик, наредил да не и се дава вода на една маcка една недела. Им дале на маската и сол за да и се зголеми жедта. По една неделa ја пуштиле маската да ги бара цевките за вода кои воделе кон утврдувањето, така маскатa благодарејќи на нејзините сетила, ја пронашла цевкатa за вода од каде утврдувањето добивало вода и го прекратиле дотурот на вода кон утврдувањето. На тој начин утврдувањето се предало.

           Kон крајот на 11  век, во брегалничко навлегуваат крстоносците (пак предците нa галите, со нивните расипани навики), со што се заслабнала македонската власт на престолот од Костантинополе. Тоа го искористил цар Душан - царот на македонците и рашките според ''Душановиот законик'', но и неговиот татко се декларирал во записите како македонски цар и во 14 век голем дел од територијата на Македонија, вклучувајќи го и виничко, потпаднал под негoвта власт. На 16 април 1346 година во Скопје Стефан Душан е крунисан во Скопје, а пости само една зачувана негова ''фреска'' од неговот своеверeмен ''мандат'' во Лесновскиот манастир. Значи всушност ''Царството на цар Душан'' била уште една македонска држава.

           Oсманлиската доминација започнува од 1385 или  1395 година и како резултат на тоа, Виница станува раскрсница за османлиските војници. Воспоставен е нов систем на сопственост, кој се одржува до крајот на oсманлиската доминација во Македонија. 

 Животот под османлиско ропство бил тежок.  

Една од стандард тортура што османлиите ја применувале во виничко била тоа да луѓето што не можеле да го платат данокот е тоа што биле потковувани со клинци како магариња и со оглав водени по Виница ''за да го видат магарето, кое не можело да го плати данокот''.

Со почетокот на Српско-османлиската и Руско-османлиската војна во 1876-1878, османлиската власт уште повеќе ги зголемила насилствата во Македонија, така што ова предизвикало поголем отпор кај македонскиот народ. Со цел овој отпор да биде подобро организиран, во виничко, во почетокот на 70-тите години престојувал и агитирал Арсениј Костенцев. Тој за време на агитацијата ја проповедал идејата:

"... Дека учителите, свештениците и младината треба да се подготвуваат, а исто така и населението за востание. Зошто е срам за нас да им робуваме уште на османлиите".

Набргу потоа, по иницијатива на поп Стојан, било свикано Првото собрание на истомислениците за кревање на вооружено востание во планинското место Калаџерџево, над селото Разловци. На собранието присуствувале десетмина од кој двајца биле од Виница и тоа:  Хаџи Атанас од село Драгобраште и Цоне Дончов од село Лаки.

По сеопфатните анализи и подготовки, востанието започнало во мај 1876 година. На негово чело застанале селскиот свештеник поп Стојан и неговиот зет, учителот Димитар поп Георгиев Беровски.

Според планот востанието требало да го опфати и виничко. Затоа околу 23-ти мај востаниците стасале на планината Плачковица на местото каде што биле избегани селаните од село Лаки. Од нив 40 души биле вооружени и раководени од Цоне Дончов. Претходно во испразнетото село Лаки влегле околу 60 душиосманлии. Целта им била селото да го ограбат. Но штом дочуле дека се приближуваат востаниците од Разловци за да се поврзат со востаниците од село Лаки, веднаш го напуштиле селото. По договор со Д. Беровски, Ц. Дончов останал да го брани селото, а востаниците продолжиле кон радовишко. Но поради одредени недоразбирања, планот за проширување на востанието не се реализирал. Oсманлиите успеале востаниците да ги разбијат. Притоа биле уапсени голем број востаници, а меѓу нив и повеќе лица од виничко на чело со Ц. Дончов, кој во скопскиот затвор бил отруен.
Набргу потоа османлиите зулуми станале неиздржливи.

Се кренало уште едно востание, Кресненското во 1878 година. Во него повторно учествувале востаници од Виница.

По востанијата политичката положба за извесно време се стабилизирала.

Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век Виница е во постојан развој, како економски, така и демографски. Најголем дел од населението е македонско и христијанско. Таквата структура на населението одиграла позитивна улога во борбата за националното и социјалното ослободување. Членови на TМOРО активно се ангажираат. Но, пред сè, треба да се истакне ангажираноста на Гоце Делчев, како главен двигател и ум во подготовките за вооружено востание на македонскиот народ од турското ропство. Еден од по значјните дејци во Виничко од тоа време е Ангел Винички. Ма освен христијанското население во борбата за ослободување на Mакедонија се вклучило и турското население ... од тука е и прочуената ''виничка афера''  

ВИНИЧКА АФЕРА  

 Името на Виница, грмна кон крајот на 1897 година по целата земја и стана синоним на ѕверства и сквернавење на човечкото достоинство.

Виница, панорама 19 век

           Hа 14 ноември 1897 година една разбојничка чета, составена од 26 луѓе и водена од Коте Голчев од Берово минува од Бугарија и располагајќи со јатаци во Виница, влегува по полноќ во селото, го убива месниот богат османлиец Ќазим-ага и еден полјак и крадат од неговиот дом околу 800 лири. По убиството четата ја минала границата и се сокрила во Бугарија. Полјакот бил работник на Организацијата. И, токму тоа убиство станало причина да се расплете и развие страшната Виничка афера. Другиот ден кочанскиот кајмакам се појавил со стражари и војска во Виница, ги подложил селаните на ќотек и ги открил соучесниците на бандата, осум души, меѓу нив и раководителот на комитетот, Георги Иванов, син на виничкиот кмет. Фатена била жената на убиениот, кога го видела мртов својот маж, мислејќи дека е тој убиен од Организацијата, со солзи во очите отишла кај командирот на војската и му соопштила, за инат на Организацијата, дека во нејзината куќа има и складирани комитски пушки.

Наоѓајќи ги посочените пушки, кајмакамот ги претресувал и другите куќи и открил: пеесетина пушки, дваесетина бомби, неколку сандуци со патрони и малку барут.

Интересот на власта за извршеното вообичаено убиство го снемало – дотолку повеќе, што авторите и соучесниците веќе биле пронајдени и се осредоточиле на откриената конспирација. Скопскиот валија Хафуз-паша, познат по својата омраза, си поставил за задача да ги открие сите нишки на заговорот. По заповед директно од Илдаза, пак бел назначен да ја води истрагата полицаецот Дервиш ефенди. Тој ги ставил во дејство сите познати инквизициони методи, но не сите измачувани се покажале Доневци. Откривањата набрзо ги опфатиле повеќе или помалку и соседните кази: штипска, кратовска, паланечка, радовишка, кумановска, малешевска и дојдоа дури до Скопје. Мноштво од организационите првенци по селата и градските раководители биле поапсени и ги почуствувале ужасите на инквизицијата, други пак успеаја да побегнат.

Човечките жртви и страдања, коишто ја чиниле ''Виничката афера'' во засегнатите кази, по суштина и по размер ги надминале сите очекувања. Се набројуваат: 218 убиени, тепани и измачувани (5 убиени, 5 умрени од мачење, 111 тепани, 85 измачувани, 13 жени и мажи обесчестени); затворени во казалиските затвори и во Скопје 528; побегнати во Бугарија 300. Поголемиот дел од сите категории на пострадани се селани-земјоделци. Процентно меѓутоа настрадале повеќе другите сталежи: еснафи, трговци, учители и свештеници. Така, имало измачувани 27 учители и 13 свештеници; заточени 30 учители и 12 духовни лица; 3 управници на училишта; 10 избегани учители и 11 свештеници.

Од интелигентните луѓе најтрагично завршил учителот Јосиф Даскалов, кратовски раководител. Најнечовечки измачуван, горен со усвитено железо во устата и во ''anus-от'', Даскалов решил на еден безумен дрзок подвиг: ги заведува своите мачители на една карпеста стрмнина, за да им го посочи божем складираното оружје и се фрла од таму во амбисот. Тој cакал да го повлечи со себе и османлиецот кој го придружувал, но не успеа: сам се струполи одгоре во амбисот, но за чудо, остана жив.

Ужасите продолжиле близу 2 месеци. Мноштво од нив не издржале и во своето очајување по нешто искажале, но многу од нив храбро ги издржале со цврстината на првите христијани.

   Во „Мемоарите“ на Внатрешната организација се дава претстава за методите кои ги применуваа инквизиторите:

Во с. Виница, Кочанско: учителот Црвенков-Елеков беше жестоко измачуван и обесчестен; главата на селскиот кмет Иван Петров беше стегана со влажни јажиња; селанецот Христо Грнчарот 24 часа беше држан да виси надолу со главата и е тепан по градите; младиот Ампо Захариев умре од жестоки измачувања; војници, во едно оризово поле ги убија Атанас Петков, Григор Медлинин и двата работници од с. Галичник (Дебарско); обесчестени беа Катарина Митева (од чаушот на Дервиш ефенди и еден војник), Марија Порушова и Гина Иванова.

Поп Никола од с.Зрновци (Кочанско), е бесен со главата надолу и држан во таква состојба цели 3 часа; држан е неколку часа во смрзната вода, горен е со железо по телото и ''anus-от'' и др. Тасо Мишев од истото село е бесен со главата надолу и горен со железо по телото.

Учителот од с. Панчево (Кочанско) Алекс. Беличев е мачен со забивање спици под ноктите и долго време држан над оган.

Коце Захариев од Кочани е држан неколку часа со голи нозе под силно вжештена печка.

Учителот од с. Дадини (Радовишко) Хр. Георгиев е тепан пет вечери по ред, бесен е со главата надолу и јазикот му е фаќан со вжештена маша. Во истото село се обесчестени: Спасена Георгиева и момите: Катерина Јанева и Зоја Илиева. И првите две умреа од преголемо насилство.

Познатите Кара Тасе, Пане Пиштоло, Васил Лската, Ѓошо Икономски и Коце Бакалчето – сите родум од Штип, откако добија по 40 камшици и преку 24 часа беа држани на по една нога и тепани. Васил Лската умре од жестоките измачувања.

Свштеникот поп Димко од Свети Николе (Штипско) беше обесчестен од војници.

Младиот свештеник Ананиј од с. Кокошине (Кумановско) беше тепан по нозете и горен по стомакот со усвитено железо; учителот од истото село Арсениј Николов е тепан по нозете и горен со усвитено железо по задникот и десната нога.

Учителот во Кратово Јосиф Даскалов е жестоко измачуван, горен со железо во устата.

Аферата сигурно била испланирана или поттикната од врховистите кои делувале и во виничкиот крај. Врховистите се Македонската емиграција што живееле во Кнежеството Бугарија и братства од Романија, кои блие под влијание на кнезот Фердинанд од Виена. А одозгора треба да се надоврзе дека Фердинанд ги апсел Македонските револуционери, зошто тој бил османлиски вазал и руско-австроунгарски измеќар.

Гоце Делчев најдобро ја опишува состојбата во тоа време во Македонија во едно негово писмо:

Писмо до Ефрем Каранов 17/ 10 / 1895

'' Господине Каранов
Пред неколку недели г. Чакаров се јавил со офицерска униформа (чин поручник) во Виница со намера да прогласи внатрешно востание!
Благородна намера!
Нема поопасен лек од оној со кој се зафатил Чакаров.
Ослободувањето на Македонија лежи во внатрешно востание.
Оној кој мисли дека Македонија ќе се ослободи поинаку, тој се лаже и себеси и другите.
Но кои се тие што ќе се кренат на востание? Г-н Чакаров ли? Ако востание може да се крене со 1 - 40 души, Македонија одамна ќе беше слободна државичка.
Но бидејќи тоа е невозможно, а треба луѓе, тогаш што треба да се прави?
Треба тој народ да се разбуди од петвековниот сон, којшто го направил македонецот доста дебел во свеста човечка правина. И тоа ако не целиот народ, барем дел од него па тогаш наместо г. Чакаров да бара 40 души, ќе го бараат него 400, за да застанат под неговото знаме.
Ако не стане така и ако се поргласи востание, жално ќе биде за народот, а тешко и горко за виновникот.
Жално е зошто залудно ќе се изгубат најмлади сили (едни по зандани, други по бесилка), ќе се остават невини македонки на самоволието на скотските и жестоки страсти на дивјаците и најпосле ќе останат под јатаганот на азиецот 5-годишни деца и 70-годишни старци и за сето тоа виновникот ќе биде одговорен и пред својата совест и пред народот и пред историјата''.

Башибузук

Ангел Винички, бил еден од попознатите комити на ТМОРО

Ангел Винички и другари

           Во почетокот на Првата балканска војна, виничко било директно опфатено со борбени воени дејствија. Во 1912 г. во Виница се воделе борби меѓу турската и бугарската војска.

      Втората балканска војна повторно ја опфатила територијата на виничко. Борбените дејствија меѓу бугарските и српските единици на оваа територија се одвивале во 1913 г.

        По избувнувањето на Првата светска војна, воспоставената бугарска и српска окупаторска власт се обидувала да му ги наметне на населението своите интереси преку силни пропаганди во областа и на политиката, но и на лингвистиката. Голем дел од населението било мобилизирано и се случувало најблиски роднини, вклучително и браќа, да носат различни унифиорми. Тоа значело дека тие морале да се борат едни против други и да гинат за туѓи интереси.

 

ТЕРОРОТ ВО КОЧАНСКО-ВИНИЧКИОТ И ЦАРЕВОСЕЛСКИОТ РЕГИОН ВО ПЕРИОДОТ ЈУЛИ-АВГУСТ 1913 г.

Териториите на кочанска околија, виничко и западниот дел од царевоселска околија (каменичко), за време и (во првите денови по завршувањето на втората балканска војна, ги снашла вистинака катастрофа, како во поглед на човечкиот потенцијал така и на сите видови на материјални добра. Оваа територија за време на втората балканска војна често ги менувала воените господари, бугарски, српски, час со неа владееле бугарските, час српските и црногорските војски. Има податок од запленети грчки писма на бугарската армија, дека дури и грчката војска стасала до c. Митрашинци, каде извршиле страшни ѕверства.
Со оглед на тоа што ова подрачје се наоѓало (во центарот на воените дејстнија, тоа било посетено од членовите на Карнегиевата комисија, која (во својот труд Анкета на Балканите, меѓу другото, забележала: „Селото Виница, означено во српските документи како изгорено и опустошено од бугарите при при повлекувањето, српските војници при навлегувањето во него (веднаш почнале да ги прашуваат селаните еден по еден, дали се cрби илн бугари? Оној што ќе речел дека е македонец, ужасно бил тепан. По ова, началникот на војската избрал 70 души и дал заповед да ги стрелаат… На 10. 07. 1913 г., три дена по ова во селото се (вратила бугарската армија, а по извесно време пак го напуштила селото. Тогаш, освен старците, сите селани се повлекле со бугарската војска.
Од цивилното население, поради здобиените рани за време на тепањето, умрел Коле Атанасов.
„Во село Блатец се повторува истата историја. Турците ги (клеветат македонците  како сомнителни. Затвораат дваесетина од нив, му ги извртуваат очите на едно момче за да посочи каде се сокриени парите, друго едно го фрлаат во оган за истата цел, а потоа ограбиле и опожариле цели квартови. По ова ги извеле осомничените надвор од селото. Офицерот извикал: кој може нека се спасува. Војниците стрелале на нив и ги избиле сите. Поради ваквата бесмислена осветољубиво-користољубива заповед на еден војник, недостоен да го носи тоа име, во с. Блатец, виничко, загинале:

1. Зафир Момчилов Трајков, бил измачуван, му биле извртени очите, за да покаже каде се сокриени парите
2. Доне Темов, му биле извртени очите
3. Алекса Темов, жив изгорен
4. Ангел Мирчев, стрелан
5. Трифун Митрев,
6. Симеон Стојменов,
7. Поп Спиро Стојанов, 8. Павел Синадинов,
9. Михаил Ангелов,

Како и лруги 11 души селани кои биле затворени и измачувани во турската џамија, а потоа, изведени надвор од селото и во месноста „Оризарски брест”, биле стрелани.”‘
Одмаздата на српските војници врз имотот, честа и животите на селаните од с. Лаки, Виничко, била уште поголема. Тие се (нафрлиле врз селаните како на стока и ги тепале каде ќе ги престасале и со се што ќе им паднало во раце. Двајца современици, кои на некој начин успеале да го преживеат крвавиот масакр, сведочат: 

      „Селото беше сардисано од сите страни. Војниците влегуваа во куќите и секој што ќе го најдеа дома го тепаа и бараа пари. За пари многу го мачеа соседот Серафим Ѓоргиев. Тој пискаше колку што можеше да го држи гласот. И колку повеќе пискаше, толку повеќе го тепаа. Едно време тој го изгуби гласот и татко ми рече: „Му ја зедоа душата, кучиња!” Од спротивната страна се слушаше врисок на женски глас. Тоа беше дода Евда Цекова. И таа престана по едно време да вика. Тогаш, татко ми рече да бегаме низ задната врата. Така и сторивме, побегнавме во шумата, во месноста „Грбовец”. На ова место пред и по нас се собра многу народ. Оттука гледавме како изгоре селото. Од 145 куќи, само 3 не беа изгорени, беа останале случајно. Кога се враќавме кон селото, на патот кај месноста „Бел Камен” го препознавме трупот на Тодор Марков, овчар, убиен на овчарската колиба. Малку панастрана од него беа парчосани други двајца, кои едвај, можеше да се препознаат оти се луѓе. Кога се вративме во селото ги најдовме избодени и потонати во крв:
1. Иван Мицев
2. Серафим Георгиев
3. Мите Јанев, парчосан на делови. Неговите блиски го „собраа” во вреќа и го однесоа во гробиштата да го погребат.
4. Евда Цекова, целата беше избодена со ножеви и беше искрвавена,
5. Марко Гоцвв, убиен во овчарската колиба
6. Атанас Марков, негов син
7. Харалампие Митев, стрелан и избоден
8. Александрија С. Домазетов, од с. Бигла, Царевоселско,
9. Саво Александров,
10. Спасо Петров,
11. Андан Стојков,
12. Илија Пецев,
13. Петар Христов,
14. Герасим Александров,
15. Георги Јовев,
16. Ефтим Темелков,
17. Милош Еф. Темелков,
18. Стоилко Митвв,
19. Илија Гошев,
20. Коле Лазаров,
21. Мите Јанев,
22. Саво Георгиев,
23. Георги Атанасов,

И селаните од с. Безиково биле изложени на страотен терор од страна на српските војници. Кога го зазеле селото, војниците се пуштиле во грабеж и силување на жените. Две од групно силуваните жени умреле на лице место, а една друта жена умрела нешто подоцна од последиците на повредите добиени од војниците-насилници. На една од жените што ја силувале, и го испекле детето на оган. Детето штотуку наполнило една година старост. Од мажите во с. Безиково, од оние што биле фатени од војниците, не преживеал ниту еден. Имињата на убиените се:

1. Атанас Велков, дете,
2. Стојмен Јанакиев, дете,
3. Атанас Стојчев, стрелан,
4. Иван Каранфилов,
5. Велко Илиев, ги изгубил и синот и жената,
6. Георш Арсов,
7. Теодосие Христов,
8. Мито Христов,
9. Никола Ангелов,
10. Симеон Ангелов, стрелан,
11. Гаврил Арсов,
12. Ангел Арсов,
13. Велин Јанакиев,
14. Лазар Тасев,
15. Стојмен Иванов, и уште 3 други селани чии имиња не се познати. 

    Пакрај масакрот српските војници го опожариле селото, куќите, плевните, овчарските колиби и собраната летнина. Останатиот дел од населението побегнале во планината и во Бугарија. Стоката за која немало кој да во ди сметка била разграбена и стрелана од страна на војниците.
Во селото Липец српските војници паднале под влијание на турците и крваво се пресметале со голем број селани. Едни биле стрелани, други избодени со бајонети и друго ладно оружје, а оние што останале живи, кусо време по тепањето, умреле. Селото во два наврати било ограбувано. Во првиот грабеж биле убиени:
1. Трифун Јакимов, учител
2. Нико Јакимов, брат на учителот
3. Филип Јакимов, исто така брат на учителот.
Пред да бидат стрелани долго време биле измачувани во турските гробишта. Мачителите од нив барале пари и оружје. Бидејќи немале ниту пари (ниту оружје, биле избодени со бајонети, а потоа закопани во плитка дупка од каде што им се гледале нозете. На истото место по нив биле закопани и:
4. Захариј Постолов
5. Тодор Постолов Чорбаџиев
6. Трифун Постолов 7. Симеон Ароов
8. Ампо Постолов
9. Иван Постолов
10. Мите Дамјанов
11. Илија Тирелков, гајдаџијата
12. Симеон Арсов
13. Цветан Митрев
Војниците не се задоволиле со овие жртви, туку повторно се вратиле во селото и почнале да ги измачуваат жените и уште неколкумина мажи. Меѓу сите нив на најголеми маки бил изложен свештеникот П. Георгиев на кого српските војници му забиле нож во устата. Од свештеникот војниците барале пари и оружје. Заедно со попот биле тепани и затворени:
2. Панчо Трајанов, сокршен од тепање
3. Гиго Трајанов,
4. Мише Манов,
5. Крсте Георгиев,
6. Теодосиј Постолов, беследно исчезнал
7. Спасе Иванов, тепан и измачуван
8. Мите Трајков,
9. Петар Иванов,
10. Стефан Мишев, одвлечен во шумата и беследно исчезнал
11. Евгенија Тодорова, групно давена
12. Стојна Григорова, „
13. Агница Симеонова, „
14. Стојанка Стојанова, „
     

      Останатите жители од селото се разбегале во шумата или побегнале кон бугарската војска.
Исто така поради клевета од месните турци, големо злосторство српските војници извршиле врз населението на с. Зрновци. Од сведоштвата на преживеани луѓе се дознава дека кон средината на јули 1913 г. селото било опседнато од голема единица, готова да го срамни со земјата. „Српските војници — наведуваат сведоците, придружени од голем број турски одмаздници, се растрчаа во групи по нашите куќи, влегуваа внатре кршејќи ги вратите и прозорците, а потоа грабеа се што ќе им паднеше во рацете. Тие не пцуваа и тепаа. Оние што пружаа отпор ги врзуваа со ортоми и синџири и според нивните постапки спрема нас, во нивните очи бевме пониски и од обичен добиток. Кога ги разграбија куќите, сите мажи, жени, деца и старци не поведоа кон турските гробишта. По патот од селото до гробиштата војниците не клоцаа, пцуваа и ни се закануваа дека сите до еден ке не стрелаат. Кога стигнавме до гробиштата, на секој од нас му беше јасно дека нема враќање назад. По едно време одделија 7 души од другите и почнаа само нив да ги тепаат и да прават со нив кој што сака и мисли. Најжестоко беше измачуван поп Томан Трифунов, а по него и Иван Фурнаџиев. Другите се разбегавме, некој во селото, некој во шумата, а некои во другите села. По извесно време, кога работата се стивна, видовме на каков грозен начин им беа одземени животите на седуммината наши соселани. Тие беа, најблаго речено, искасапени и не се препоанаваа оти се човечки суштества. Нивните имиња се:
1. поп Томан Трифунов
2. Иван Фурнаџиев
3. Панчо Данаилов
4. Ефтим (Тимо) Лазаров
5. Димитруш Јованов
6. Мишо Стојков
7. Иван Павлов
Истиот ден кога се извршени масакрите во Блатец и Зрновци, српските војници го разграбиле и селото Мородвис, кое штотуку почнало да се населува со христијанско население од планинските села на кочанска околија. По разграбувањето на куќите, војниците стрелале петмина селани од Мородвис и тоа:
1. Апостол Божинов
2. Јордан Савев
3. Ристо Стојменов
4. Мито Станоев
5. Мите Николов
По извршеното злосторство била одземена стоката — едриот и ситен добиток од селаните, за потребите на војската. Единствениот сведок што останал, турчинката Алиева, по се она што го видела, на повратниците во селото им рекла: „Ова место ќе ги казни тие луѓе, убија невин свет”.
На големи грабежи и насилства биле изложени и населените места Пеклани и Трсино. Во овие две села биле тепани и масакрирани голем број селани и тоа:
1. Филип Апостолов, избоден
2. Данчо (Дане) Спиров,
3. Горги Постолов,
4. Јордан Серјафимов,
5. Трифун Дончев,
6. Златан Стајчев,
7. Пешо Филипов,
8. Гоше Лазаров, од с. Трсино
9. Тасе Георгнев,
10. Коле Лазаров, 11. Велин Христов, 12. Зафир Христов, сите родум од село Пеклане, Кочанско.
Нешто подоцна, по избивањето на спорот меѓу околискиот началник на Светиниколска околија и разбојникот Јаја-ага, од страна на четниците на Јован Бабунски биле изложени на терор и неколку турски семејства, Од Турците биле убиени:
13. Мурат Фератов, убиен, родум од с. Трсино
14. Муарем Хасанов,
15. Расим Косев,
16. Денчо Сулеманов,

За селото Соколарци меѓу српските војводи и офицери се ширеле гласови дека било богато. Неколку фамилии од селото биле внесени во списокот што го изготвил четникот Јане Нивичаноски, посочени дека располагаат со многу златни турски лири. На сугестиите на четникот наседнал српскиот офицер Понјавиќ кој почнал жестоко да ги измачува маркираните семејства. Од страна на офицерот Понјавиќ многу бил тепан Постол Мицев (кој не можел да ги издржи маките, му дал 50 златни лири на офицерот и потоа умрел. По него на ист начин бил измачуван и селанецот Мите Стојмилов, кој исто така им подлегнал на раните, не му дал пари на офицерот, но умрел, На офицерот Понјавиќ, во измачувањето на селаните за пари, му се придружиле и: четникот Јане од с. Нивичино, кочанско, како и српскиот офицер Поповиќ. Тие ги мачеле, затворале и изнудувале за пари сите селани за кои биле убедени дека имаат скриено златни турски лири.
Покрај деветмниа мажи, кои биле сокршени од тепање, исто така биле тепани и давени и три жени од селото, кои останале со последици. Мачителите не се задоволиле со тоа, па расфрлиле данок на целото село и им се заканувале на луѓето дека сите до еден ќе биле испотепани, ако не ја исполнат обврската.
Покрај овие, од Кочани и кочанако за време на војната и по нивното завршување, биле убиени, ранети, тепани и испропадени од своите родни места повеќе од половината на населението, во овој питом крај пред започнувањето на војните.

 

           По завршувањето на двете војни, виничко станува дел од кочанската околија, во чиј состав влегувале 11 општини. Сепак треба да се истакне дека токму Виница била нејзино седиште. Во овој период сè било подредено на интересите на новосоздадената српска власт. Животот на обичното населението бил особено тежок на економски план, како резултат на повторените воени активности.

         Во периодот меѓу двете светски војни, населението во виничко, главно, се занимавало со земјоделие. Во Виница биле отворени неколку помали индустриски објекти кои му давале белег на стопанскиот развој на гратчето. Имало и електрична централа со која се осветлувал дел од Виница. Постоела дури и примитивна работилница за правење ќерамиди и цигли, кои претходно се носеле од Кикинда, како и работилница за масло. Во 1926 г. била формирана и Виничката кредитна банка, со цел да го финансира стопанството во источниот дел на Македонија, секако тогаш именувана нан друг начин.

Значи во периодот од Псвата светска војна македонскиот народ поминал најтежок период, сме ризикувале ''изумирање'', бидејќи линијата на фронтот на ''Македонскиот Фронт'', (''Солунски фронт'' е измислено име после) била долж централна Македонија.

           По избувнувањето на Втората светска војна, дошло до заминување на претставниците на српската власт и завладеала анархија. Бугарската власт повторно настојувала да изврши целосно асимилирање на македонското население. За време на Втората светска војна, виничката област економски стагнирала. За време на на Втората cветска војна Виница била палена 2 пати,.. еднаш од бугарскиот окупатор, а вториот пат од германскиот окупатор. За жал не успав на време да фотографирам остаток од еден ѕидот на една куќа со дупките од метаците на бугарската војска каде го стрелале народот од Виница, зошто куќата сега е урната. Можеби ќе најдам фотографија и ќе ја постирам.

Значи вториот пат била палена т.е. ''грантирана'', од германскиот окупатор од месноста ''Превалец'', за освета за нападот на нивната колона кај клисурата на Брегалница во близина на c. Истибања. За освета пак партизаните ги стрелале 12-те или повеќe германски заробеници иако тие молеле дека ако не ги стрелаат ќе направеле некој мост или некој објект,.. бидејќи меѓу нив имало и инжинер.

       На 23 јуни 1944 година еден баталјон од Втората МНОУБ, од 120 борци, присуствувал и влегол во составот на Четвртата МНОУБ, која е формирана  на врвот Лисец на планината Плачковица.

Четврта македонска ударна бригада

Постоење
- 24. јул 1944 — мај 1945.
Место основање:
- Лисец, планина Плачковица 

 

Формација
- Плачковички НОП одред, 
делови 2. и 3. НОУбригада 

Ангажирања

Завршни операции за ослободување на Македонијa 1944, потоа е дел од Првата Македонска дивизија


Одликовања
- Орден заслуга за народ 

Команден состав

Командниот состав на бригадата го сочинувале: 
Борис Милевски - командант од 23 јули до 3 октомври 1944 година
Никола Пеев - Груев - командант од 3 октомври 1944 година

Политички комесари биле: 
Кирил Михајловски - Груица - од 23 јули 1944 година
Раде Гогов - Црноречки - до 17 септември 1944 година
Момчило Митревски - од 17 октомври 1944 година

Команден состав според руски извори, биле добро информирани

Никола Груев — командир (с 3 октября 1944)
Борис Милевский — командир (с 24 июля по 3 октября 1944)
Васко Карангелевский — заместитель командира (с 24 июля по 17 сентября 1944)
Димитр «Аргир» Шутаревский — заместитель командира (с 17 сентября по 17 октября 1944)
Саво «Петралички» Якимов — заместитель командира (с 17 октября 1944)
Кирил «Груица» Михайловский — политрук (с 24 июля по 17 сентября 1944)
Раде «Црноречки» Гогов — политрук (с 17 сентября по 17 октября 1944); заместитель политрука (с 24 июля по 17 сентября 1944)
Момчило Митревский — политрук (с 17 октября 1944)
Драган «Лефтер» Зафировский — заместитель политрука (с 17 сентября 1944)
Ката Лахтова — политрук батальона
Ацо Караманов
Мито Димитриевский — начальник штаба (с 17 октября 1944)
Александар Минчев — начальник штаба (с 17 сентября по 17 октября 1944)

Е евидентно и на фотографијата дека припадниците на Четврта македонска ударна бригада биле многу лесно вооружени, имале многу проблеми при напад од воздух

        Бригадата водела борби против бугарските сили кај с. Митрашинци, Беровско (14 август), на пл. Плачковица (16 август), кај Берово (23 август), извршила напад на Виница (30 август). По борбите со германските сили ја ослободила Струмица (9 септември), по што влегла во составот на Педесеттата (македонска) дивизија на НОВЈ (17 септември до средината на октомври 1944) и продолжила со борби со германските сили кај Струмица, селата Нова Маала и Амзали и по комуникацијата Струмица - Берово (22 септември - 3 октомври). Во содејство со други единици, бригадата го ослободила Берово на 13 октомври и продолжила да ги напаѓа германските колони во реонот на Голеш, кај Костурино, на комуникацијата Валандово-Струмица, а потоа ги ослободила Валандово, Удово и Дојран на 7 ноември, по што била упатена да ја затвори југословенско-грчката граница од Гевгелија до тромеѓето со Бугарија.

Во рамките на завршните операции за ослободување на Македонија, оваа бригада учествувала во борбите за ослободување на Кочани, Струмица и други населени места од Источна Македонија.

 Црвената армија влегла во Бугарија на 8 септември 1944 година; Бугарија и објавила војна на Германија следниот ден.

Тешкото вооружување било предадено на нацистите, така бугарите, пљачкале колку можеле и се повлекле од Македонија.
Среќа немало железница инаку ќе го опљачкале Македонскиот народот и дрвени лажици пљачкале, толку биле бедни.

Скопје е ослободено од нацистите и балистите, не од бугарите.

        По ослободувањето, таму некаде сè до 1946 г., општината Виница е активна. Во април, 1952 г. официјално е формирана и општина Виница која била составена од Градец, Истибања, Јакимово и Црн Камен. Во 1955 г. кон Виничка општина се приклучуваат и Блатечка и Грланска општина со сите околни села.

Виница

Оризовите полиња на Кочанската котлина

 

Историски и археолошки атракции

           Pаните христијански објекти, како на пример базиликата "Свети Спас" во селото Драгобраште и манастирот во селото Грљани, се сметаат за најпознати. Помали цркви од средниот век можат да се видат во селото Лески, на локацијата "Свети Атанас", а исто така, и новата црква "Свети Јован Опсечен" каде се наоѓа и една стара црква. Постои и една мала црква со некрополис во селото Лаки, на локалитетот "Црквата", и црква на локалитетот "Кале" во Виница.

Во категоријата на регионални споменици, најважни се локалитетите "Кале" и "Горица", кои се наоѓаат во самата Виница, како и локалитетот "Црквиште" во селото Блатец.

Локалитет „Виничко Кале“

           Hајпознат археолошки локалитет е "Виничко Кале" со своите уникатни и оригинални теракота икони. Тие се пронајдени во периодот од 1986 до 1989 година и претставуваат едно од најексклузивните откритија врзани со рано-христијанската уметност во Македонија. Иако долго време не биле познати, денес овие теракота икони се и едно од најсензационалните археолошки откритија на Македонскиот Полуостров (Балканот). Притоа, тие станаа симбол на комплексната и сложена димензија на рано-христијанска уметност во Македонија. Керамичкиот релјеф од Виница е еден од највредните уметнички дела од периодот на раното xристијанство. На локалитетот "Виничко Кале" можат да се видат остатоци од неколку згради и од една стара христијанска црква. Оваа црква, која го зафаќа југо-западниот дел на овој локалитет, е изградена во првата половина од 4 век. Најпознати мотиви од колекцијата "Виничка" се:

- Победничкиот крст - симбол на христијанската вера,

- Исус Навин како го запира сонцето над Гаваон,

- Чудото на Св. Елисеј,

- Закрепнувањето на Товит,

- Псалмот од Давид,

- Лавот од племето Јуда,

- Св. Архангел Михаил,

- Св. Јове - освојувачот на демони,

- Св. Теодор - освојувачот на демони,

- Св. Кристофер.

Познатите теракота икони се претставени во повеќе од дваесет градови, во дванаесет европски држави.

           Заради  немање посебна институција во градот Виница, која да ги собира откриените археолошки и други материјални траги од животот на луѓето на овие простори, многу од тие материјални траги биле неповратно изгубени. Други пак, одкако биле откриени, биле пренесени во најблиските музеи и музејски збирки, (во музејот на град Штип или пак во музејот на Македонија во Скопје). Така, на пример: откриениот мотивен релјеф на Виничкото Кале со претстава на ''Ѕе и Ара'' (од кои е зачувана само Ара ) се нашол во лапидариумот на музејот на град Штип, каде што и денес се чува, како и двете мермерни статуи на каријатиди откриени на локалитетот Манастириште во с. Калиманци. Неколкуте фрагменти од теракотни релјефи, по откривањето од сопственици на лозја на Виничкото Кале биле спасени и пренесени во музејот на Македонија. Две цели теракотни икони се нашле во приватни збирки. Извесен број археолошки предмети, со различна вредност, од различни временски епохи и од различни локалитети, се нашле во приватната збирка на г.-н Ристо Попов од Виница, кадешто, за среќа, и до денес се чуваат.
Како резултат на сознанијата за постоењето на поголем број археолошки локалитети во регионот на средното течение на река Брегалница, посебно за тие непосредно врзани со градот Виница и неговата непосредна околина, (сознанија, собирани во изминатиот повеќегодишен период и документирани во Археолошката карта на Република Македонија (МАНУ, том1 (1994) и том 2, Скопје 1996 год), денес знаеме дека на овој простор се одвивал интензивен живот на луѓето од времето на: неолитот, бронзеното, железното, раноантичкото, римското, доцноантичкото, ранохристијанското и средновековното време.

 

 

АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАНИ ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА:

       ВИНИЧКИТЕ ТЕРАКОТИ

 

 

ТЕРАКОТА НА МИТСКИОТ ЈУНАК АХИЛ - АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАН ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

ТЕРАКОТА НА МИТСКИОТ ЈУНАК АХИЛ - АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАН ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

ТЕРАКОТА НА МИТСКИОТ ЈУНАК АХИЛ - АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАН ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

ТЕРАКОТА НА МИТСКИОТ ЈУНАК АХИЛ - АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАН ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

Панорама на Виница од археолошкиот локалитет - ''Виничко Кале''

Панорама на археолошкиот локалитет - ''Виничко Кале''

Панорама на археолошкиот локалитет - ''Виничко Кале''

На север и запад од Калето има се уште неоткриени археолошки локалитети

На север и запад од Калето има се уште неоткриени археолошки локалитети

АРХЕОЛОШКИ НАОДИ ОД ''ВИНИЧКОТО КАЛЕ'' ПРЗЕНТИРАНИ ВО ЛОКАЛНИОТ АРХЕОЛОШКИ И ИСТОРИСКИ МУЗЕЈ ''ТЕРАКОТА'' - ВИНИЦА

Cело Јакимово 

Црквата во село Јакимово

''ХРИСТОВОТО РАЃАЊЕ''
Икона од црквата Св. '' ВОЗНЕСЕНИЕ ХРИСТОВО'' - с. Липец, општина Виница

 

Копираит © Македонија е СЕ ☼ MAKEDONIAeSE.com ☼ Сите Права Задржани

Копираит © Македонија е СЕ ☼ MAKEDONIAeSE.com ☼ Сите Права Задржани

 

ИСПРАТИ КОМЕНТАР:

 

 

ПРЕЗИМЕ
ИМЕ
ГРАД
ДРЖАВА
е-маил
КОМЕНТАР

 

 

*** Можете да не контактирате и на кoнтакт е-маил: info@makedoniaese.com

 

 

Василеон Александрој Македонон и го подари светот на македонците, а тие како му возвратија,.. го отруја, фамилијата му ја уништија,... а денес наместо Македонон (Македонски) го нарекуваат ''велики'' или ''the great'', додека државата на латиница му ја нарекуваат ''Мacedonia'' - Мацедониа, итн,.. а да ќе заборавев,... дозволуваат некој друг да и бира име. Ќе се најде ли некој да ги ''подисправи'' работите? '' ,.. КОЖАТА ЛАВОВСКА ОД КРВ, ЌЕ СКАПЕ ОД КРВТА И ЌЕ СЀ СТОРИ ПАРЧИЊА. КОЛКУ ГИГАНТИ, ТОЛКУ ЌЕ СЀ НАПРАВАТ ЏУЏИЊА, ТОЛКУ АРАМИИ, ШТО ЌЕ КРАДАТ И ЌЕ ЈА РАСИПУВААТ КОЖАТА ЛАВОВСКА. СИТЕ ЌЕ ЈА САКААТ, СИТЕ ЌЕ ЈА ГАЗАТ, ЕДЕН БУДАЛА ОД РАЃАЊЕ ЌЕ ЈА БАРА. ПУРПУРОТ ЌЕ СЕ ИСКИНЕ И ЌЕ СЕ НАПРАВИ ВАЛКАН ОД КРВТА И КАЛТА. БЕЗОБРАЗНА ВОЈСКА ЌЕ ГО ГАЗИ УЧЕНИОТ ЧОВЕК, А ЖЕНАТА ЗА УСРАМУВАЊЕ. НА ПОП ЌЕ ГО ДАДАТ ПУРПУРОТ ЗА ЛАЖЕЊЕ. ДЕЦАТА НА ЖЕНАТА ЌЕ СЕ КОЛАТ И ЌЕ СЕ НАДЕВААТ НА РAЖЕН. СИНОТ НА МЕСЕЧИНАТА ЌЕ СЕ СМЕЕ И ЌЕ СЕ СМЕАТ ДО НЕГО. ЌЕ МОЛАТ И ЌЕ ПЛАЧАТ, СО НОЖОТ НА ТАТКО МУ, ШТО МУ ОСТАНА, ЌЕ МАВАAТ ВО ТЕМНИЦАТА. ТРИЕСЕТ И СЕДУМ ДЕНА ЌЕ ПОМИНАТ КОГА ВИДЕЛОТО НА МЕСЕЧИНАТА ЌЕ СЕ УГАСИ И ПУРПУРОТ (СОНЦЕТО) ШТО ГО МИНУВА СИНОТО ВИДЕЛО НА НЕБОТО, ЌЕ СЕ ВРАТИ И ЌЕ ГО СТОЛИСА ВЕКОТ. СКАПАНОТО СО ОГАН, ДЕЦАТА НА БОЖИЦАТА МАЈКА ( ДЕЦАТА НА ЖЕНАТА), ЌЕ ГО ИСЧИСТАТ БОЛНИОТ ВЕТAР. ЗОШТО 1000 ГОДИНИ СЀ КАКО ДЕНОТ ОД ВЧЕРА. ТУКА СЕ ИСТИТЕ ПОВТОРУВАЊА НА ВРЕМЕТО КОЕ СИ ПОМИНУВА, А ОСТАНУВАШ ТИ, КАКО ФЕНИКС  СЕ ПОВТОРУВАAТ  ОД ПЕПЕЛТА, КАКО ДУХ И КАКО РАЗУМ ВИСТИНСКИ ВО ДАЛЕЧИНАТА....''

 

На ден 03 / Ma / 2009, е конструирана страната на Македонија е СЕ: http://www.makedonijaese.com/. Тој ден и се смета за роденден на организацијата Македонија е СЕ.

На ден 16 / Жустар / 2016, е конструирана peзepвнaтa страната на Македонија е СЕ: http://www.makedoniaese.com/

Уште на самиот почеток интернет страницата на Македонија е СЕ, бидејќи зборува за Вистинската Историја на Македонија со историски факти, но и актуеллни политички настани, СТАНУВА ТРН во очите на сите непријатели на Македонската Држава, ма и трн во очите на некои политички организации во Македонија.

Страницата на Македонија е СЕ, е конструирана како резултат за потребите на Македонскиот Народ и друѓите да се запознаат со Вистинската Македонска Историја, политика и болното Македонско прашање.

Страницата на Македонија е СЕ е конструирана за да помогне за зачувување на македонскиот идентитет, земја, култура, јазик, право за слободен говор, мисла, движење, соживот cо другите национални малцинства во Македонија, слободно искажување и потик на искажување HO и негување на националниот идентитет како во Македонија така и во светот.